Γενική Απεργία, Τετάρτη 17 Μαΐου

Το νέο πακέτο μέτρων που μας χαρίζει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, σε αγαστή συνεργασία με τους «θεσμούς» και με τις ευλογίες του ΣΕΒ, προβλέπει, μεταξύ άλλων: 

- Αύξηση των εισφορών για τους αυτοαπασχολούμενους. Βάση για τον υπολογισμό των εισφορών μας θα είναι πια, εκτός από τα φοβερά και τρομερά «κέρδη» μας, και οι εισφορές που πληρώσαμε τον προηγούμενο χρόνο. Οι νέες αυξημένες εισφορές θα αντιστοιχούν, βέβαια, σε ακόμα χαμηλότερες συντάξεις και ακόμα χειρότερες παροχές υγείας. Η υπουργός εργασίας κ. Αχτσιόγλου μάς καθησύχασε λέγοντας πως με την έκπτωση 15% που θα ισχύσει, η αύξηση θα ισοσταθμιστεί. Ξέχασε όμως να μας πει ότι η αύξηση εισφορών είναι για πάντα, ενώ η έκπτωση θα ισχύει μόνο το 2018... Να θυμίσουμε εδώ ότι η ευνοϊκή ρύθμιση που υποτίθεται πως ισχύει για τους μπλοκάκηδες με έναν ή δύο εργοδότες στην ουσία δεν εφαρμόζεται: όταν οι εργοδότες καταβάλλουν το ποσοστό που τους αναλογεί μειώνουν αντίστοιχα την «αμοιβή», ενώ δεν τους υποχρεώνει κανείς να πληρώσουν αν δεν τους καταγγείλει ο ίδιος ο εργαζόμενος! Πάρα πολλοί εργοδότες βάζουν τους εργαζόμενους να υπογράψουν ότι δεν έχουν τέτοια αξίωση, ενώ άλλοι, όπως τα Πανεπιστήμια, θεωρούν πως το θέμα δεν τους αφορά καν.

- Κατάργηση της κυριακάτικης αργίας. Τρίβουν τα χέρια τους πολυεθνικές και μεγαλέμποροι: ξεζούμισμα των εργαζόμενων, αύξηση των κερδών τους, εξαφάνιση των μικρών και αυτοαπασχολούμενων με ακόμη μεγαλύτερη συγκέντρωση κεφαλαίων στα χέρια τους. Κατά τον υπουργό Οικονομίας, πρόκειται απλώς για έναν αναγκαίο «εκσυγχρονισμό». 

- Επιτάχυνση της διαδικασίας των ηλεκτρονικών κατασχέσεων και πλειστηριασμών, μεταφορά δανείων σε fund.

- Μείωση του αφορολόγητου στα 5.600 ευρώ περίπου (από 8.600) για μισθωτούς (εξακολουθούμε, φυσικά να μην έχουμε αφορολόγητο οι αυτοαπασχολούμενοι).

- «Εξορθολογισμός», δηλαδή μείωση, προνοιακών και άλλων επιδομάτων (ανεργίας, θέρμανσης, οικογενειακό κλπ.) και κατάργηση έκπτωσης φόρου για ιατρικές δαπάνες.

- Παγίωση όλων των μέτρων που ψηφίστηκαν μετά το 2011 για τις συλλογικές διαπραγματεύσεις και δημιουργία συστήματος για την εκτίμηση της αντιπροσωπευτικότητας των οργανώσεων που υπογράφουν κλαδικές συμβάσεις.

- Έμμεση θέσπιση του λοκ άουτ, δηλ. δυνατότητα των επιχειρηματιών να μην πληρώνουν όσους εργάζονται σε μέρες απεργίας, ως μέσο πίεσης στους απεργούς και απελευθέρωση των απολύσεων.

- Δέσμευση για αύξηση της απαρτίας στην προκήρυξη απεργιών, διευκολύνσεις στις απολύσεις συνδικαλιστών, περιορισμό των συνδικαλιστικών αδειών, δημιουργία μητρώου συνδικαλιστικών οργανώσεων (φακέλωμα συνδικαλιστών).

Σύνολο 4,2 δις περίπου, που προστίθενται σε όσα έχουμε πληρώσει όλα τα προηγούμενα χρόνια. Από την άλλη, η κυβέρνηση υπόσχεται τα περίφημα «αντίμετρα» για να προλάβει αντιδράσεις: τα αντίμετρα, όμως, θα ισχύσουν μόνο με την προϋπόθεση πλεονασμάτων 3,5% τα επόμενα χρόνια και μόνο κατά το ποσοστό που θα ξεπερνά αυτό το 3,5%. Π.χ. αν το πρωτογενές πλεόνασμα φτάσει στο 4%, τα αντίμετρα θα είναι της τάξης του 0,5%. Εκτός αυτού, η κυβέρνηση βαφτίζει αντίμετρα και μέτρα που είναι καθαρά υπέρ του κεφαλαίου, π.χ. μείωση της φορολογίας στις επιχειρήσεις και επιδότηση τζάμπα εργαζομένων, ή μέτρα για την αντιμετώπιση της απόλυτης φτώχειας. Ευρύτερα, ακόμη και αυτά τα μέτρα δήθεν υπέρ των εξαθλιωμένων το κεφάλαιο εξυπηρετούν, αφού έχουν σαν προϋπόθεση την επίταση της εξαθλίωσης, τη διάλυση των συστημάτων ασφάλισης και πρόνοιας, τις ελαστικές σχέσεις εργασίας, την ανεργία κλπ.

Σε συνέχεια, λοιπόν, των προηγούμενων μνημονίων, το κράτος κόβει για άλλη μια φορά μισθούς, συντάξεις, επιδόματα, για να του περισσεύει ζεστό χρήμα για «επενδύσεις», «ανάπτυξη» και επιδότηση των επιχειρηματικών ομίλων. Η ανάπτυξη που υπόσχονται έχει κέρδη και φιλέτα για το κεφάλαιο, και απληρωσιά, ελαστικές σχέσεις εργασίας, χρέη και κατασχέσεις, ιδιωτικοποιημένη υγεία, περιορισμένα συνδικαλιστικά δικαιώματα για εργαζόμενους, αυτοαπασχολούμενους, συνταξιούχους. 

Εμείς, μπορούμε να συνεχίσουμε να περιμένουμε πότε θα έρθει αυτή η ανάπτυξή τους ή με ποιο «αντίμετρο» θα καταφέρουμε να επιβιώσουμε, κλεισμένοι στο καβούκι μας και τα προβλήματά μας. Έχουμε όμως κι άλλη επιλογή: να βγούμε στον δρόμο του αγώνα, να δυναμώσουμε τα σωματεία μας, να διεκδικήσουμε συλλογικά, να βάλουμε φρένο στην επιβολή των μέτρων και να αντισταθούμε στη λεηλασία της ζωής μας. Αυτό ακριβώς που προσπαθούν να προλάβουν, χτυπώντας τα συνδικαλιστικά δικαιώματα, τους εργατικούς και κοινωνικούς αγώνες.

Έχουμε να κερδίσουμε έναν κόσμο ολόκληρο. Η δύναμη είναι στα χέρια μας.

ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΗΣ 17ης ΜΑΪΟΥ

Προσυγκέντρωση του ΣΜΕΔ για το απεργιακό συλλαλητήριο της Αθήνας

Τετάρτη 17/5, 11 μ.μ., Πύλη Πολυτεχνείου (οδός Πατησίων)

Ενάντια στα νέα αντεργατικά μέτρα (ασφαλιστικά, φορολογικά ή άλλα...)

 * Δείτε αναλυτικά εδώ τις παρεμβάσεις του Συλλόγου για το ασφαλιστικό τον τελευταίο χρόνο

Συνάδελφοι, συναδέλφισσες, 

Η κυβέρνηση φέρνει το ασφαλιστικό-φορολογικό νομοσχέδιο στη Βουλή μέσα στο Σαββατοκύριακο, εσπευσμένα και με συνοπτικές διαδικασίες, ελπίζοντας να δείξει στο Eurogroup της Δευτέρας 9/5 ότι είναι αποφασισμένη να υλοποιήσει όλα τα αντεργατικά μέτρα που «διαπραγματεύεται» το τελευταίο διάστημα συνεχίζοντας αμείωτα τη σχεδιασμένη πολιτική απαξίωσης της ζωής μας.

Ο κόσμος της εργασίας δεν έχει τίποτα να περιμένει από το νέο νομοσχέδιο, το αντίθετο: νέοι φόροι, αυξημένες ασφαλιστικές εισφορές, μείωση συντάξεων, μονιμοποίηση όλων των προηγούμενων αντιασφαλιστικών μέτρων, αυτόματος κόφτης σε περίπτωση απόκλισης από τον προϋπολογισμό (δηλ. μόνιμος μηχανισμός μείωσης μισθών, συντάξεων, παροχών υγείας/παιδείας κλπ.), αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης. Ακόμα και η δήθεν φιλεργατική πρόβλεψη για μείωση των ασφαλιστικών εισφορών σε συγκεκριμένες κατηγορίες ασφαλισμένων αποκρύπτει ότι οι εν λόγω ασφαλισμένοι θα πάρουν συντάξεις πείνας κι εξαθλίωσης, που θα αντιστοιχούν στις συγκεκριμένες εισφορές (πρόκειται για την επονομαζόμενη ανταποδοτική σύνταξη). Για την κυβέρνηση και το «κουαρτέτο», για όλους τους μηχανισμούς του κεφαλαίου, σημασία έχει να συνεχίσουν να κερδίζουν οι μεγάλοι όμιλοι και τα μεγάλα αφεντικά, χωρίς καμία έγνοια για τις ανάγκες των μισθωτών, των αυτοαπασχολούμενων και των συνταξιούχων.

Δεν υπάρχει άλλος χρόνος για αναμονή: καλούμε όλους τους συναδέλφους να συμμετάσχουν μαζικά στις απεργιακές κινητοποιήσεις ενάντια στο νέο ασφαλιστικό-φορολογικό νομοσχέδιο, καθώς και στις απεργιακές κινητοποιήσεις ενάντια στην κατάργηση της κυριακάτικης αργίας την Κυριακή 8 Μαΐου.

Γενική Απεργία, Πέμπτη 4/2

Διαβάστε:  

Ενάντια στο νέο ασφαλιστικό, ενάντια στη συνεχιζόμενη λεηλασία της ζωής μας

Ο Σύλλογος Μεταφραστών Επιμελητών Διορθωτών καλεί τα μέλη του και όλους τους συναδέλφους να συμμετάσχουν μαζικά στις κινητοποιήσεις σε όλη τη χώρα, στο πλαίσιο της 24ωρης γενικής απεργίας που προκηρύχθηκε για την Πέμπτη 4 Φεβρουαρίου.

Προσυγκέντρωση για την απεργιακή πορεία στην Αθήνα:

Πέμπτη, 4/2, 11 π.μ., Πύλη Πολυτεχνείου (οδός Πατησίων)

ΟΧΙ ΣΤΗ ΛΕΗΛΑΣΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ

ΕΧΟΥΜΕ ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΟΛΟΚΛΗΡΟ

Ενάντια στο νέο ασφαλιστικό, ενάντια στη συνεχιζόμενη λεηλασία της ζωής μας

Πρόσφατα, η κυβέρνηση ανακοίνωσε τα νέα σχέδιά της για το ασφαλιστικό, χρησιμοποιώντας τα ίδια ακριβώς επιχειρήματα που χρησιμοποιούσαν χρόνια τώρα και οι προηγούμενες κυβερνήσεις περί «βιωσιμότητας», «δικαιοσύνης» κλπ., νομιμοποιώντας όλους τους προηγούμενους αντιασφαλιστικούς νόμους και κοροϊδεύοντας ανοιχτά τους εργαζόμενους.

Ως αυτοαπασχολούμενοι, οι μεταφραστές-επιμελητές-διορθωτές καλούμαστε να πληρώνουμε το 20% των καθαρών εισοδημάτων μας για τη σύνταξη, συν το 6,95% για την υγεία. Στην ουσία, αυτό σημαίνει συντάξεις πείνας (στα βαθιά γεράματα, μετά τις συνεχείς αυξήσεις των ηλικιακών ορίων συνταξιοδότησης) για την τεράστια πλειονότητα των συναδέλφων, που δουλεύουμε «ευέλικτα», χωρίς σταθερή δουλειά και με ατέλειωτες ώρες εργασίας αλλά ελάχιστες αμοιβές. Η κυβέρνηση χρησιμοποιεί το επιχείρημα της μείωσης εισφορών για ορισμένους αυτοαπασχολούμενους ως απόδειξη «κοινωνικής δικαιοσύνης», αποκρύπτοντας βέβαια το γεγονός ότι στην περίπτωση αυτή ο ασφαλισμένος από τη μια θα πάρει κατά πολύ μειωμένη σύνταξη και από την άλλη θα χάσει τις αυξημένες εισφορές που πλήρωνε όλα τα προηγούμενα χρόνια. Οι εισφορές αυτές, μαζί με την έλλειψη παροχών υγείας, τη δυσβάσταχτη φορολογία από το πρώτο ευρώ, την εισφορά αλληλεγγύης, το τέλος επιτηδεύματος, τα χαράτσια κλπ. θα οδηγήσουν στον αφανισμό και θα φτωχοποιήσουν ακόμη περισσότερο χιλιάδες αυτοαπασχολούμενους και εργαζόμενους.

Η κυβέρνηση διαλύει τελείως τον όποιο αναδιανεμητικό χαρακτήρα της ασφάλισης, μετατρέποντάς τη σε ατομική υπόθεση του ασφαλισμένου και αφήνοντας ανοιχτό πεδίο δράσης για τις ιδιωτικές ασφαλιστικές. (Ήδη, παράλληλα με την πρόταση για το νέο ασφαλιστικό, η κυβέρνηση δεν έχασε χρόνο και κατέθεσε στη βουλή νομοσχέδιο 600 σελίδων που ρυθμίζει το καθεστώς ιδιωτικής ασφάλισης, εναρμονίζοντάς το με τα ισχύοντα στην ΕΕ.) Η υποχρέωση του κράτους περιορίζεται στη λεγόμενη «εθνική» σύνταξη των 384 ευρώ, χωρίς φυσικά καμία εγγύηση ούτε για το ύψος αυτής της σύνταξης ούτε για την υποχρεωτικότητα ή την καθολικότητά της, αφού υπάρχει συζήτηση για τη χορήγησή της με εισοδηματικά κριτήρια, ενώ ήδη σύμφωνα με την κυβερνητική πρόταση δεν θα την δικαιούνται ασφαλισμένοι χωρίς παραμονή 40 χρόνων στην Ελλάδα ούτε όσοι αναγκάζονται να βγουν νωρίτερα στη σύνταξη λόγω αναπηρίας! Συνολικά, η σύνταξη (εθνική + ανταποδοτική) μειώνεται και για τους μισθωτούς ακόμη και σε σχέση με τον νόμο Λοβέρδου (3863/2010), καθώς υπολογίζεται με βάση ποσοστό αναπλήρωσης 38,68% σε σχέση με 45,85% στον νόμο Λοβέρδου και 70% στο παλιό σύστημα, και με βάση μικρότερο συντάξιμο μισθό, αφού λαμβάνεται υπόψη όλος ο εργάσιμος βίος και όχι μόνο τα τελευταία 5 χρόνια εργασίας.

Επιπλέον, ενοποιούνται τα ταμεία σε έναν οργανισμό, τον Εθνικό Φορέα Κοινωνικής Ασφάλισης (ΕΦΚΑ), με προς τα κάτω ενοποίηση όλων των παροχών αντίστοιχα, καταργείται το ΕΚΑΣ και μειώνονται οι συντάξεις των ήδη συνταξιούχων μετά το 2018. Τα μέτρα αυτά δεν παίρνονται, όπως ισχυρίζεται ψευδώς η κυβέρνηση, επειδή τα ταμεία χρεοκοπούν λόγω των πρόωρων συντάξεων, των υψηλοσυνταξιούχων και της ανεργίας. Τα αποθεματικά των ταμείων –δηλαδή ο κόπος των ασφαλισμένων που πλήρωναν τόσα χρόνια– δεν εξαφανίστηκαν με ευθύνη των εργαζόμενων: έγιναν φτηνό χρήμα για επιχειρηματίες και «ανάπτυξη», εξανεμίστηκαν μέσω της εισφοροδιαφυγής των αφεντικών και των συνεχών μειώσεων των εργοδοτικών εισφορών, καταληστεύτηκαν και κουρεύτηκαν με ευθύνη όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων και της σημερινής, σύμφωνα με τις επιταγές των καπιταλιστών και της ΕΕ. Ας διασφαλίσουν αυτοί, λοιπόν, και το κράτος τους τη «βιωσιμότητα» των ταμείων και ας αφήσουν κατά μέρος τα παραμύθια.

Πανηγυρίζει επίσης η κυβέρνηση γιατί κατάφερε να «πείσει» τους εργοδότες να πληρώνουν εισφορές αυξημένες κατά 1%. Δεν ήταν όμως και τόσο δύσκολο αυτό το έργο: πρόκειται για προσωρινή μόνο αύξηση, αφορά μόνο τα επικουρικά ταμεία, όταν για την κύρια σύνταξη οι εργοδοτικές εισφορές μειώθηκαν τα τελευταία χρόνια 3,9%, και το κυριότερο, δίνεται με αντάλλαγμα τη «βελτίωση του επιχειρηματικού περιβάλλοντος», δηλαδή ευνοϊκότερη φορολογία, επιδοτήσεις και άλλα μέτρα που απαιτούν οι εργοδότες για να αυξήσουν τα κέρδη τους. Πριν από λίγες μέρες, ψηφίστηκε (με τους απαραίτητους «αστερίσκους» για αποποίηση της ευθύνης από μέρους της κυβέρνησης) ο Αναθεωρημένος Ευρωπαϊκός Κοινωνικός Χάρτης που κατοχυρώνει το δικαίωμα των εργοδοτών στην ανταπεργία (lock-out) καθώς και την κατάργηση της μονομερούς προσφυγής των εργαζομένων στη διαιτησία για εργατικές διαφορές.

Είναι σίγουρο ότι το επόμενο διάστημα θα παιχτεί και πάλι το γνωστό θέατρο της «σκληρής διαπραγμάτευσης»: η τρόικα/κουαρτέτο θα θέλει να επιβάλει εισοδηματικά κριτήρια στην «εθνική» σύνταξη και η κυβέρνηση θα ανθίσταται σθεναρά· η τρόικα/κουαρτέτο θα θέλει να αυξήσει το όριο κατοχύρωσης σύνταξης από τα 15 στα 20 χρόνια, η κυβέρνηση θα βάζει κόκκινες γραμμές, κλπ. κλπ. Ας μη συναινέσουμε ούτε σ’ αυτή την κοροϊδία. Ας απαιτήσουμε αυτά που μας ανήκουν:

• Διατήρηση και ενίσχυση του αναδιανεμητικού χαρακτήρα της κοινωνικής ασφάλισης – Δεν θα μετατραπούμε σε εξατομικευμένους «επενδυτές» των ασφαλιστικών μας εισφορών
• Μείωση εισφορών ανάλογα με το εισόδημα χωρίς καμία μείωση στις παροχές σύνταξης και υγείας όπως ίσχυαν πριν από το μπαράζ των περικοπών
• Κατάργηση όλων των προηγούμενων αντιασφαλιστικών νόμων
• Δωρεάν υγεία για όλους: άνεργους, μετανάστες, εργαζόμενους χωρίς ασφαλιστική κάλυψη
• Να επιστρέψουν οι καπιταλιστές τα κλεμμένα αποθεματικά των ταμείων 

Να μην αφήσουμε να περάσει η οριστική κατεδάφιση της κοινωνικής ασφάλισης

Να διεκδικήσουμε όλο τον πλούτο που εμείς οι ίδιοι παράγουμε

Συμμετοχή στη γενική απεργία της 4ης Φεβρουαρίου – Κλιμάκωση των αγώνων

Ασφαλιστικό: Τα νέα νοήματα και η απαράλλαχτη «αυθεντία» των κυβερνώντων

 

Γενική απεργία, Πέμπτη 12 Νοεμβρίου

Προσυγκέντρωση για την απεργιακή πορεία στην Αθήνα:

Πέμπτη, 12/11, 11 π.μ., Πύλη Πολυτεχνείου (οδός Πατησίων)

Έχουμε μάθει να αναγνωρίζουμε πλέον την αλλοίωση των λέξεων και των εννοιών όταν αυτές χρησιμοποιούνται για να δικαιολογήσουν την εκάστοτε εφαρμοστέα πολιτική και τα κάθε είδους κυβερνητικά μέτρα που επιβάλλονται. Η παραποίηση της αλήθειας και της πραγματικότητας είναι από τα βασικά εργαλεία του πολιτικού λόγου, και η νέα κυβέρνηση φρόντισε να διανθίσει το ρεπερτόριο αυτό με νέους όρους, ελέω και του αριστερού προσωπείου της. Το προσωπείο αυτό βέβαια έχει ήδη διαρραγεί ακόμα και για τους πιο εύπιστους, μετά τη δήθεν θαλασσοταραχή των αρχών του καλοκαιριού και την προσωρινή νηνεμία των επόμενων μηνών που μας οδήγησε στο τσουνάμι μέτρων και ρυθμίσεων μετά την υπογραφή του νέου μνημονίου.

Έρχεται λοιπόν τώρα η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, μέσω των «σοφών» εκπροσώπων της και με την αγαστή συνεργασία των ευρωπαϊκών και παγκόσμιων θεσμών επιβολής της «δημοκρατίας» και της απανταχού «ανάπτυξης», να μας παρουσιάσει τα σχέδιά της για το ασφαλιστικό σύστημα. Και ακριβώς στην επεξήγηση του όλου πράγματος είναι που χάνεται κάθε μπούσουλας. Οφείλουμε φυσικά να αναγνωρίσουμε το δύσκολο έργο τους: δεν είναι και λίγο να πρέπει να αιτιολογήσουν την απόλυτη καταβαράθρωση του ασφαλιστικού συστήματος, τη μεταβολή του σε ένα καθεστώς απείρως πιο άδικο από το υπάρχον. Η αναδιανομή τέλος, ήρθε η ώρα της κεφαλαιοποίησης. Προτείνεται ένα σύστημα καθορισμένων ασφαλιστικών εισφορών, το οποίο δεν θα προσφέρει ωστόσο καμία βεβαιότητα για το ύψος της σύνταξης, αφού αυτή θα εξαρτάται από διάφορους άλλους παράγοντες, όπως το προσδόκιμο ζωής και το εισόδημα. Η βασική σύνταξη πείνας των 360 ευρώ θα συμπληρώνεται από παροχές επαγγελματικών ταμείων, από τους επονομαζόμενους ατομικούς «κουμπαράδες» για τους αυτοαπασχολούμενους, που θα σχηματίζονται από την κεφαλαιοποίηση των ασφαλιστικών μεριδίων τους, και από την ιδιωτική ασφάλιση. Στους βασικούς πυλώνες του νέου καθεστώτος περιλαμβάνεται η αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης στα 67 χρόνια, ή στα 62 με 40 χρόνια εργασίας, η σταδιακή κατάργηση των πρόωρων συντάξεων, με ποινή για πρόωρες αποχωρήσεις, και η σταδιακή αντικατάσταση του ΕΚΑΣ. Προβλέπεται επίσης μια σειρά αυξήσεων των εισφορών υγείας και των εισφορών στις επικουρικές, ενώ θα καταργηθούν όλες οι εξαιρέσεις, με στόχο τη σταδιακή εναρμόνιση των εισφορών σε όλα τα Ταμεία. Θα αυξηθεί επίσης η έκτακτη εισφορά φυσικών προσώπων και ο φόρος επιχειρήσεων-ελεύθερων επαγγελματιών, ενώ θα διατηρηθεί ο ΕΝΦΙΑ.

Η διέξοδος που ανακάλυψαν και οι νυν κυβερνώντες με τη σειρά τους έχει χρησιμοποιηθεί από όλες τις κυβερνήσεις του «δημοκρατικού» φάσματος: πολιτικό μάρκετινγκ των νέων μέτρων, αρχής γενομένης με το καθεστώς ασφάλισης εν όλω. Ταγμένοι στην υπηρεσία του κράτους, οι «σοφοί» χρησιμοποιούν την αυθεντία τους για να μας ανακοινώσουν ότι το κράτος δεν πρέπει πια να πληρώνει τις συντάξεις μας, ούτε να ενδιαφέρεται για την περίθαλψή μας. Η σύνταξη προβλέπεται πλέον είτε ως μια ελάχιστη εξατομικευμένη παροχή στα όρια της φτώχειας, ή κάτω από αυτά, είτε ως μια θεωρητική ανταμοιβή (συναισθηματικής φύσεως, γιατί για επιβίωση δεν θα επαρκεί) για τα χρόνια εργασίας που θα έχουν προηγηθεί. Και όλα αυτά επί χάρτου, καθώς παραβλέπεται εντελώς το ζοφερό εργασιακό τοπίο ακραίας επισφάλειας ή/και κυριολεκτικά μισθωτής σκλαβιάς που έχει διαμορφωθεί, και αποσιωπάται το γεγονός ότι η καλύτερη χρηματοδότηση για τα ταμεία θα ήταν η συντριβή της μαύρης εργασίας και η αποτελεσματική είσπραξη εισφορών και φόρων από τους μεγαλοεισοδηματίες.

Καθώς η νέα δαμόκλειος σπάθη κρέμεται από πάνω μας, πρέπει να το φωνάξουμε δυνατά και καθαρά: η παραποιημένη περιγραφή της πραγματικότητας δεν μπορεί να γίνει άλλο ανεκτή. Αν, ακούγοντας κάθε λίγο και λιγάκι για νέους φόρους και μείωση μισθών και συντάξεων συνηθίσαμε να σφίγγουμε κάθε χρόνο το ζωνάρι και να παραιτούμαστε από τα δικαιώματά μας στη ζωή και στην εργασία, καιρός είναι να ξεσυνηθίσουμε. Η επιμονή του κράτους στην επιβολή νέων φόρων και στην αύξηση των εισφορών οδηγεί, εν πλήρη γνώσει του, στην ουσιαστική κατάργηση της κοινωνικής ασφάλισης, σε ένα καθεστώς άγριου εργασιακού ανταγωνισμού έως το τέλος της ζωής μας, με μηδενικές κοινωνικές παροχές, όπου θα εξοντώνονται χαριστικά, μαζί με τους ασθενέστερους, και οι κατά κυριολεξία… ασθενείς.

Για όλα αυτά, ο ΣΜΕΔ καλεί τα μέλη του και όλους τους συναδέλφους να συμμετάσχουν μαζικά στις κινητοποιήσεις σε όλη τη χώρα, στο πλαίσιο της 24ωρης γενικής απεργίας που προκηρύχθηκε για την Πέμπτη 12 Νοεμβρίου.

Προσυγκέντρωση για την απεργιακή πορεία στην Αθήνα:

Πέμπτη, 12/11, 11 π.μ., Πύλη Πολυτεχνείου (οδός Πατησίων)

ΟΧΙ ΣΤΗ ΛΕΗΛΑΣΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ

ΕΧΟΥΜΕ ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΟΛΟΚΛΗΡΟ

Θέσεις και αιτήματα για το Ασφαλιστικό

Στη βάση της συζήτησης που έγινε και εξακολουθεί να γίνεται στον Σύλλογο για το τεράστιο θέμα του Ασφαλιστικού, θεωρούμε ότι είναι αναγκαίο ένα πλαίσιο συλλογικών διεκδικήσεων που θα φέρνουν στο προσκήνιο τις δικές μας ανάγκες ως εργαζόμενων υπό τις πλέον επισφαλείς συνθήκες. Σήμερα, το Ασφαλιστικό συνεχίζει να αποτελεί θέμα δημόσιου διαλόγου αποκλειστικά από δημοσιονομική σκοπιά, η δε αντιμετώπισή του από τη νέα κυβέρνηση συνοψίζεται προς το παρόν σε αόριστες εξαγγελίες που είναι πάντα υπό αίρεση λόγω… εξωτερικής πίεσης. Θα ξεκινήσουμε λοιπόν ανατρέχοντας λίγους μήνες πίσω.

Τα τελευταία μέτρα για το Ασφαλιστικό, έτσι όπως είχαν «διαρρεύσει» πριν από την προκήρυξη των βουλευτικών εκλογών (και χωρίς μέχρι στιγμής να έχει υπάρξει ρητή και συγκεκριμένη απόρριψή τους για το προσεχές μέλλον από τη νέα κυβέρνηση), πρόβλεπαν:

• Αύξηση του χρόνου κατοχύρωσης συνταξιοδοτικού δικαιώματος από τα 15 στα 20 χρόνια. Από το μέτρο αυτό επηρεάζονται ιδιαίτερα όσοι δουλεύουν με ευέλικτες μορφές εργασίας και μερικής απασχόλησης ή μένουν για μεγάλες περιόδους άνεργοι (δηλαδή όλο και περισσότεροι, π.χ., νέοι ασφαλισμένοι, γυναίκες). Όσοι δεν κατορθώνουν να συγκεντρώσουν πάνω από 6.000 ένσημα θα παίρνουν φιλοδώρημα επιβίωσης ύψους 200 ευρώ το μήνα.
• Αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης (μέσω της κατάργησης των ειδικών ορίων για συγκεκριμένες ομάδες ασφαλισμένων, συμπεριλαμβανομένων των γυναικών με ανήλικα παιδιά). Στην ουσία, μετά το 2021 κανένας εργαζόμενος δεν θα μπορεί να συνταξιοδοτείται πριν τα 67 του χρόνια, εκτός ίσως από ελάχιστες εξαιρέσεις (αναπηρία, βαρέα-ανθυγιεινά), που και αυτές είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν θα διατηρηθούν.
• Σταδιακή κατάργηση του ΕΚΑΣ.
• Μη απόδοση των προβλεπόμενων αυξήσεων στις συντάξεις για τα επόμενα 3 χρόνια.

Επιπλέον, η νέα κυβέρνηση, αντί να προχωρά προς τη δωρεάν κάλυψη των φαρμάκων για όλους τους  ασφαλισμένους, φαίνεται να σκέφτεται να συνδέσει τη συμμετοχή στα φάρμακα με το εισόδημα, κάτι που ανοίγει την πόρτα στη μη συμμετοχή των ταμείων στα φάρμακα παρά μόνο για όσους βρίσκονται σε κατάσταση ακραίας φτώχειας. 

Οι αλλαγές αυτές έρχονται να προστεθούν σε μια σειρά μέτρων που έχουν ληφθεί τα τελευταία χρόνια στην κατεύθυνση που χαράχτηκε ήδη από τη δεκαετία του ’90 (π.χ. πλαίσιο της ΕΕ, νομοσχέδιο Γιαννίτση). Για πολλά χρόνια οι αγώνες των εργαζομένων είχαν καταφέρει να αναστείλουν ή να επιβραδύνουν την εφαρμογή αυτών των μέτρων. Ωστόσο, μέσω της τρομοκρατίας του χρέους και της επιβολής των μνημονίων, κράτος και κεφάλαιο έχουν καταφέρει τα τελευταία χρόνια να επιταχύνουν τη μετατροπή του αναδιανεμητικού συστήματος ασφάλισης σε ανταποδοτικό-κεφαλαιοποιητικό, δηλαδή η περίθαλψη και η σύνταξη να αναλογεί στην ατομική οικονομική/εργασιακή δυνατότητα κάθε ασφαλισμένου, χωρίς να συμβάλλουν το κράτος και οι εργοδότες, και να γίνεται διαχείριση των διαθεσίμων των ασφαλιστικών ταμείων από ιδιωτικούς χρηματοοικονομικούς ομίλους μέσω χρηματοοικονομικών επενδυτικών εργαλείων υψηλής επικινδυνότητας, με αποκλειστικό σκοπό το κέρδος των ιδιωτικών ομίλων και όχι των ίδιων των ταμείων.

Στην κατεύθυνση αυτή, μειώθηκαν ήδη οι εργοδοτικές εισφορές (κατά 5%) και η συμβολή του κράτους (κατά 21% το α’ πεντάμηνο του 2014), ολοκληρώνεται η ενοποίηση όλων των ταμείων, εννοείται με εξίσωση προς τα κάτω όλων των συντάξεων, καταργούνται τα επικουρικά ταμεία και προωθούνται τα λεγόμενα «επαγγελματικά». Επιπλέον, με τη δημιουργία του ΚΕΑΟ (Κέντρο Είσπραξης Ασφαλιστικών Οφειλών), εντείνονται οι απειλές και ξεκινούν οι κατασχέσεις για όσους επαγγελματίες και εργαζόμενους με μπλοκάκι χρωστούν στα ασφαλιστικά τους ταμεία. Τα μέτρα είναι πολύ περισσότερα και επεκτείνονται συνεχώς σε κάθε νέα «διαπραγμάτευση με τους δανειστές», μέχρι να καταργηθούν όλες οι κατακτήσεις των εργαζομένων και να υποταχθούμε πλήρως στα συμφέροντα του κεφαλαίου και στις αναγκαιότητες της «ανάπτυξης».

Για να γίνει αυτό όσο το δυνατόν πιο ανώδυνα για το καπιταλιστικό σύστημα, εξαπολύεται συγχρόνως ένας επικοινωνιακός πόλεμος. Έτσι, συνηθίσαμε τα τελευταία χρόνια να ακούμε καθημερινά πολιτικούς ιθύνοντες και ΜΜΕ να λένε ότι, για παράδειγμα, φταίει η κρίση που δεν πληρώνονται συντάξεις• ή ότι φταίνε οι δήθεν υψηλές παροχές στους τωρινούς συνταξιούχους, οι οποίες απαιτούν αυξημένες ασφαλιστικές εισφορές των εργαζόμενων, όταν είναι γνωστό πως με τον τζόγο, τις άτοκες καταθέσεις και την παραβίαση της τριμερούς χρηματοδότησης τα ταμεία ληστεύονται κανονικά και με τον νόμο εδώ και δεκαετίες, με αποκορύφωμα την τεράστια λεηλασία τους μέσω του PSI (παρεμπιπτόντως, μόνο αποτροπιασμό προκαλεί η σκέψη ότι η «αξιοποίηση διαθεσίμων των Ταμείων και άλλων δημόσιων φορέων για την κάλυψη χρηματοδοτικών αναγκών του κράτους» που εφάρμοσε ήδη η νέα κυβέρνηση είναι πιθανό να οδηγήσει σε περαιτέρω αφαίμαξη των ασφαλιστικών ταμείων ή σε μείωση της χρηματοδότησης του συστήματος υγείας χάριν της εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους)• ή ότι οι Έλληνες βγαίνουν νωρίς στη σύνταξη, όταν ο μέσος όρος είναι ίδιος με αυτόν της ΕΕ και όταν οι κυβερνήσεις αλλά και οι μεγάλες επιχειρήσεις βγάζουν από νωρίς με ειδικά προγράμματα τους εργαζόμενους στη σύνταξη για λόγους «εξυγίανσης». Τα μέτρα «διευκόλυνσης» των τελευταίων χρόνων η υποτιθέμενες υποχωρήσεις μέσω «ρυθμίσεων» με δαιδαλώδεις όρους και προϋποθέσεις, τις οποίες πληρούν πολύ λίγοι ασφαλισμένοι, ή με παράλληλη μείωση άλλων δικαιωμάτων, κατακερματίζουν τους εργαζόμενους σε δεκάδες μικρές φέτες, που καθεμία περιμένει τη σειρά της μήπως και ευνοηθεί από τους … αγαθοεργούς κυβερνώντες. Επίσης η συκοφάντηση με τη σειρά πότε του ενός και πότε του άλλου κλάδου εργαζομένων, με βάση κάποιες περιπτώσεις καταχρήσεων του συστήματος, τις οποίες όμως οι ίδιοι ανέχονταν εδώ και δεκαετίες με γνώμονα την πελατειακή τους λογική. Και φυσικά η άγρια καταστολή –ΜΑΤ, δίκες-παρωδίες– συμπλήρωνε το ζοφερό σκηνικό κάθε φορά που οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι ή οι συνταξιούχοι δεν πείθονταν ότι όλα αυτά γίνονται για το καλό τους. Σε ό,τι αφορά τον δικό μας χώρο, συνάδελφοι σύρονται στα δικαστήρια γιατί αδυνατούν να πληρώσουν τις ασφαλιστικές τους εισφορές, απειλούμενοι με χρηματικά πρόστιμα και ποινές φυλάκισης, εφόσον το κράτος έχει φροντίσει η αδυναμία πληρωμής των εισφορών στον ΟΑΕΕ να αποτελεί ποινικό αδίκημα.

Με βάση όλα τα παραπάνω, ο ΣΜΕΔ επεξεργάστηκε ένα πλαίσιο διεκδικήσεων και άμεσων αιτημάτων με στόχο την ανάσχεση αυτής της επίθεσης:

• Κατάργηση του μνημονιακού αντιασφαλιστικού νόμου 3863/10 (γνωστού και ως «νόμου Λοβέρδου-Κουτρουμάνη»), που αποτελεί την τελευταία βάση για τις ισχύουσες και τις σχεδιαζόμενες μορφές διάλυσης του ασφαλιστικού συστήματος, καθώς και κάθε άλλου νομοθετήματος που επιταχύνει και επιβάλλει τη μετατροπή του αναδιανεμητικού μοντέλου ασφάλισης σε κεφαλαιοποιητικό-ανταποδοτικό.
• Κατάργηση του ΚΕΑΟ και όλων των ανάλογων μηχανισμών είσπραξης οφειλών, οι οποίοι εστιάζουν αποκλειστικά στους μη εργοδότες, τη στιγμή που πάνω από το 70% των οφειλών αφορούν εργοδοτικές εισφορές, οι οποίες θα έπρεπε να εισπράττονται μέσω άλλων μηχανισμών• παράλληλη αποποινικοποίηση των χρεών.
• Ενίσχυση, και όχι περαιτέρω αφαίμαξη, των αποθεματικών των ταμείων.

Ειδικότερα, αναφορικά με τους ελεύθερους επαγγελματίες και τον ΟΑΕΕ:

• Μείωση των ασφαλιστικών εισφορών και κλιμακωτή διαβάθμισή τους ανάλογα με τον κύκλο εργασιών, χωρίς καμία μείωση στη σύνταξη ή στις παροχές υγείας. Σημειωτέον ότι μέχρι πρότινος σχεδιαζόταν ένα καθεστώς μειωμένων εισφορών για αυτοαπασχολούμενους και ελεύθερους επαγγελματίες, που είχε όμως δραματικές επιπτώσεις στις συντάξεις, μέσα στο γενικό πλαίσιο ενός ολοκληρωμένου ανταποδοτικού-κεφαλαιοποιητικού συστήματος. Αυτό ακριβώς το γενικό πλαίσιο πρέπει να αμφισβητηθεί, ώστε τα διάφορα επιμέρους μέτρα που σχεδιάζονται και πιθανόν να μοιάζουν επωφελή σε πρώτη ματιά να μη στραφούν μακροπρόθεσμα εναντίον όλων μας. Μια μείωση των ασφαλιστικών εισφορών βάσει κύκλου εργασιών θα επιφέρει λογικά σε ένα μελλοντικό ταμείο πολύ περισσότερους πόρους, από πολύ ευρύτερη βάση ασφαλισμένων, έτσι ώστε οποιαδήποτε σκέψη μετατροπής αυτού του ταμείου σε «επενδυτικό fund» να είναι όχι μόνο περιττή αλλά και ευθέως εχθρική προς τα συμφέροντα των ασφαλισμένων του.
• Αναδρομική κατάργηση όλων των οφειλών κλάδου ασθενείας του ΟΑΕΕ για την περίοδο που δεν υπήρχε κάλυψη λόγω μη καταβολής των εισφορών. Είναι παράλογο να ζητούνται σήμερα αναδρομικά από ασφαλισμένους/ες εισφορές υγείας για περιόδους κατά τις οποίες αυτοί/ές δεν είχαν καμία περίθαλψη
• Κατάργηση των υπέρογκων προστίμων για τη μη πληρωμή εισφορών.
• Κλείσιμο βιβλίων χωρίς υποχρέωση εξόφλησης οφειλών στον ΟΑΕΕ. Δεν είναι δυνατόν οι ασφαλισμένοι να μην μπορούν να διακόψουν την επαγγελματική τους δραστηριότητα και να αναγκάζονται να συσσωρεύουν και νέα χρέη λόγω των παλιών οφειλών τους.
• Ανανέωση βιβλιαρίων υγείας ανεξαρτήτως χρεών. Η δημόσια και δωρεάν περίθαλψη δεν μπορεί να εξαρτάται από την εισφοροδοτική ικανότητα των ασφαλισμένων και, ακόμα περισσότερο, δεν μπορεί να νοείται ως ανταπόδοση για τις πληρωμές τους.
• Σοβαρή αντιμετώπιση του προβλήματος των ανέργων ασφαλισμένων του ΟΑΕΕ. Δεν είναι δυνατόν η υποχρεωτική εισφορά υπέρ ανέργων, που πληρώνουν όλοι οι ασφαλισμένοι του ΟΑΕΕ τα τελευταία χρόνια, να μεταφράζεται (πάντα υπό δρακόντειους όρους και προϋποθέσεις) σε ένα υποτυπώδες χαρτζιλίκι… αποχαιρετισμού στην εργασία.

Τα αιτήματα αυτά προφανώς δεν εξαντλούν το ζήτημα του Ασφαλιστικού, ούτε βέβαια προτείνονται ως συνταγή για τη «λύση» του. Το τονίζουμε ξανά: συνιστούν μια σειρά από πρώτα απαραίτητα μέτρα κάλυψης των βασικών αναγκών μας, ως εργαζόμενων και ασφαλισμένων, και ανάσχεσης της βίαιης λεηλασίας των πόρων μας και της ζωής μας. Η επίθεση που δεχόμαστε είναι άγρια και η αντεπίθεσή μας πρέπει να είναι ανάλογη, με ενεργή συμμετοχή στα σωματεία, τις συλλογικές διαδικασίες και στους κοινωνικούς αγώνες, με κάθε όπλο που διαθέτουμε απέναντι στη βαρβαρότητα που ζούμε.