Utopia ή μήπως Dystopia;

 Καταγγελία για μη πληρωμή συναδέλφου από εκδοτικό οίκο

Η δουλειά μας δεν είναι πολυτέλεια, η εργασία μας δεν είναι δώρο για να τη χαρίζουμε και τα προσόντα μας, η εμπειρία μας και οι επαγγελματικές μας προσδοκίες δεν είναι φτερό στον άνεμο. Τα κομβικά ζητήματα επαγγελματικής και προσωπικής αξιοπρέπειας δεν φαίνεται να πτοούν όμως τους κάθε είδους επιχειρηματίες που εμφανίζονται στον εκδοτικό χώρο και με θράσος ξεστομίζουν υποσχέσεις, εκμεταλλευόμενοι την ανάγκη των συναδέλφων.

Τελευταίο παράδειγμα, οι εκδόσεις Utopia. Στην περίπτωση που μας καταγγέλθηκε, ο επικεφαλής των εκδόσεων ζήτησε από συνάδελφο ένα δοκιμαστικό 20 (!) σελίδων και κατόπιν της ανέθεσε την επιμέλεια ενός άλλου βιβλίου χωρίς να προηγηθεί συμφωνητικό, χωρίς να οριστεί αμοιβή, αλλά μόνο με την προφορική υπόσχεση ότι θα την προσλάβει σε συγκεκριμένη ημερομηνία ως μισθωτή και ότι η αμοιβή για την επιμέλεια του βιβλίου θα συμπεριληφθεί στις αποδοχές της ως μπόνους μετά την πρόσληψή της.

Αφού όμως η συνάδελφος παρέδωσε το πρώτο μέρος της εργασίας, από το οποίο της είχε ζητηθεί να ξεκινήσει (επιμέλεια των σημειώσεων έκτασης εκατό σελίδων – περίπου 47.000 λέξεων), ο εκδότης ως διά μαγείας εξαφανίστηκε. Οι επανειλημμένες προσπάθειες της συναδέλφου να επικοινωνήσει μαζί του αποδείχτηκαν άκαρπες, η συμφωνημένη ημερομηνία πρόσληψης πέρασε και έγινε φανερό ότι οι εκδόσεις δεν είχαν πρόθεση ούτε να πληρώσουν τη συνάδελφο για τη δουλειά της ούτε να την προσλάβουν. Όταν, ένα μήνα αργότερα, η ίδια ζήτησε να καταβληθεί η αμοιβή της, έλαβε την εξοργιστική απάντηση ότι δεν τη δικαιούται (!). Στην επικοινωνία του συλλόγου μας με τον εκδότη, ο ίδιος είχε το θράσος να ισχυριστεί ότι ολόκληρο το βιβλίο ανατέθηκε ως δοκιμαστικό, επιβεβαιώνοντας ότι αρνείται να πληρώσει για το έργο που έχει εδώ και μήνες παραλάβει.

Το έδαφος για τέτοιες άθλιες πρακτικές εκμετάλλευσης είναι γνωστό και δεν είναι άλλο από αυτό που διαμορφώνουν οι κρατικές πολιτικές: η δυσκολία των νέων συναδέλφων να ανοίξουν βιβλία και να πληρώνουν εξαρχής δυσβάσταχτες εισφορές χωρίς καν να έχουν εγγυημένα έσοδα σε συνδυασμό με το γεγονός ότι η πληρωμή με τίτλο κτήσης ροκανίζει άνω του 40% της αμοιβής, αλλά και η απουσία θεσμικά κατοχυρωμένων κατώτατων τιμών για τη μετάφραση και την επιμέλεια κειμένων αφήνουν την καθεμιά και τον καθένα από εμάς εκτεθειμένο στις αρπακτικές και κερδοσκοπικές διαθέσεις εργοδοτών. Έτσι οι υποσχέσεις για μια θέση μισθωτού και η πρακτική της ανάθεσης πολυσέλιδων «δοκιμαστικών» γίνονται παγίδα για απλήρωτη εργασία. Οι ευθύνες βαραίνουν σαφέστατα τις επιχειρήσεις που προβαίνουν σε τέτοιες πρακτικές και στη συνέχεια επιχειρούν να τις συγκαλύψουν με γελοίες δικαιολογίες.

Ως Σύλλογος απαιτούμε την άμεση πληρωμή της συναδέλφου και ενημερώνουμε το αναγνωστικό κοινό για την αθέμιτη στάση των εκδόσεων Utopia. Επιπλέον, καλούμε όλους τους συναδέλφους να επαγρυπνούν απέναντι σε εργοδότες που προσπαθούν να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους εξαπατώντας και εντέλει αφήνοντας απλήρωτους τους εργαζόμενους, σε βάρος των οποίων πλουτίζουν.

 

 

 

 

 

 

Μορφωτικό ίδρυμα χωρίς μόρφωση;

 

Αναδημοσιεύουμε παρακάτω ολόκληρο το κείμενο της καταγγελίας των αποφοίτων του Εργαστηρίου Επιμέλειας Εκδόσεων του ΜΙΕΤ.

Τέλος και στο Εργαστήρι Επιμέλειας Εκδόσεων του ΜΙΕΤ

Το «Μορφωτικό» σβήνεται από το Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης

 

Φέτος το Εργαστήρι Επιμέλειας Εκδόσεων του ΜΙΕΤ δεν θα γίνει, έπειτα από 18 χρόνια αδιάλειπτης λειτουργίας. Το ΜΙΕΤ τελεί υπό μεταβατική διεύθυνση και, σύμφωνα με την ανακοίνωση που αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα του, «η Μεταβατική Διευθύντρια κ. Λούβη δεν μπορεί να πάρει αποφάσεις που θα δεσμεύουν το Ίδρυμα για τα επόμενα δύο χρόνια»!

Το Εργαστήρι του ΜΙΕΤ για επιμελητές εκδόσεων είναι μοναδικό στο είδος του: Γίνεται με σκληρές εξετάσεις και χωρίς δίδακτρα, δηλαδή αξιοκρατικά και δωρεάν. Απαιτεί τη δέσμευση της παρακολούθησής του δύο φορές την εβδομάδα επί δύο χρόνια. Ως απόφοιτοί του μάθαμε να συνεργαζόμαστε με όλους τους επαγγελματίες της παραγωγής του βιβλίου (εκδότες, στοιχειοθέτες, τυπογράφους, βιβλιοδέτες) και διδαχθήκαμε την επιμέλεια του βιβλίου ως πράξη φροντίδας και συνεργασίας.

Το Εργαστήρι στηριζόταν ως τώρα στις δύο διδάσκουσες, την Αντιγόνη Φιλιπποπούλου και την Κωστούλα Σκλαβενίτη, υπεύθυνες εκδόσεων του ΜΙΕΤ, και λειτουργούσε χάρη στην ανιδιοτελή αφοσίωσή τους. Ήταν μια όαση για την κατάρτιση όσων το παρακολουθήσαμε, είτε ασχοληθήκαμε επαγγελματικά με την επιμέλεια εκδόσεων είτε όχι. Η μαθητεία σε αυτό ήταν μια μαθητεία αριστείας. Από τις τάξεις μας εφοδιάστηκαν πολλαπλώς διάφοροι εκδοτικοί οίκοι και η αποφοίτησή μας από αυτό αποτελούσε εγγύηση για την ποιότητά μας ως επαγγελματιών. Σταματώντας, αφήνει χωρίς αντιπρόταση το χώρο της εκπαίδευσής μας, προς όφελος μιας σεμιναριακής, επί πληρωμή και χωρίς άλλα κριτήρια, κατάρτισης διορθωτών.

Η παύση του είναι μέρος της συρρίκνωσης του Εκδοτικού Τμήματος του Ιδρύματος. Η πλούσια και μακρόχρονη δραστηριότητά του αποδεικνύεται από την αδιαμφισβήτητη ποιότητα των πλέον των 500 εκδόσεών του, οι οποίες καλύπτουν «κυρίως διδακτικές ανάγκες των πανεπιστημίων, αλλά και ευρύτερα βιβλιογραφικά κενά», καθώς και «έργα που, λόγω κόστους ή άλλων ειδικών αναγκών, δεν είναι δυνατόν να τα αναλάβουν οι εμπορικοί εκδοτικοί οίκοι», όπως πληροφορεί η ιστοσελίδα του. Οι εκδόσεις του ΜΙΕΤ αποτελούν πρότυπο για την εγχώρια εκδοτική παραγωγή. Με την απαξίωσή τους χάνεται ένας ολόκληρος τρόπος δουλειάς και φροντίδας του βιβλίου.

Η κατά πολλούς προσχηματική οικονομική εξυγίανση του ΜΙΕΤ στοχεύει ακριβώς στη συνολική υποβάθμιση του έργου του. Πλήττεται αφενός ο μορφωτικός χαρακτήρας ενός Ιδρύματος που καλλιεργεί ελεύθερους ανθρώπους και ολοκληρωμένους επαγγελματίες, προς όφελος όσων προωθούν την πειθήνια, ανειδίκευτη και ελαστική εργασία, και αφετέρου η εκδοτική πολιτική του, που προάγει το βιβλίο ως κοινωνικό αγαθό, σε αντίθεση με τις εμπορευματικές επιταγές του κεφαλαίου.

Όχι στο νέο πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων

 

Με αφορμή μια μικρή μα σημαδιακή προσθήκη στο ολοένα και βαρύτερο οπλοστάσιο της καταστολής των κοινωνικών αγώνων, την εργαλειοποίηση του ποινικού μητρώου, αναδημοσιεύουμε παρακάτω ένα πρόσφατο κείμενο του Σωματείου Βάσης Εργαζόμενων στις ΜΚΟ. Την ίδια στιγμή που το λευκό (ή λευκασμένο) ποινικό μητρώο («πρότερος έντιμος βίος») προσφέρει ελαφρυντικά ή αθωώνει στην ουσία φασίστες και/ή αστυνομικούς δολοφόνους, μεγαλοαπατεώνες επιχειρηματίες, ευυπόληπτους γκάνγκστερ κλπ, η αναφερόμενη νέα διάταξη του ΦΕΚ επιβάλλει την απόλυση, από τις ΜΚΟ, όσων εργαζομένων έχουν καταδικαστεί (με τη γνωστή μεθοδολογία) για τη συμμετοχή τους σε κινητοποιήσεις. Πρόκειται, όπως επισημαίνει η καταγγελία του ΣΒΕΜΚΟ, για μια εκσυγχρονισμένη μορφή του αλησμόνητου «πιστοποιητικού κοινωνικών φρονημάτων». Σύντομα άλλωστε (βλ. νομοσχέδιο Λιβάνιου), για να επιβαρυνθεί το ποινικό σας μητρώο δεν θα χρειάζεται να κάνετε απολύτως τίποτα πέρα από το να διατυπώσετε μη αρεστές απόψεις στο διαδίκτυο.

 Αλληλεγγύη στον Μ.Σ., απολυμένο από την Ε.Κ.Πο.Σ.Π.Ο ΝΟΣΤΟΣ! 

  

Η “χαμένη τιμή” των εργαζομένων σε ΜΚΟ

ή πώς ξαναγεννιέται το πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων και που μπορεί να οδηγήσει

 “ Την Πέμπτη 21/01/2021, μου ανακοινώθηκε τηλεφωνικώς από τον φορέα Ε.Κ.Πο.Σ.Π.Ο Νόστος η καταγγελία της σύμβασης μου. Ο επίσημος ''σπουδαίος'' λόγος της απόλυσης μου είναι ότι δεν πληρούνται από μέρους μου οι ''προϋποθέσεις και δικαιολογητικά εγγραφής στο Μητρώο Μελών Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων'' Άρθρο 11 παρ. 1, ΦΕΚ Τεύχος Β' 3820 09.09.2020. Με άλλα λόγια το ποινικό μου μητρώο είναι βεβαρημένο και σύμφωνα με τη νέα διάταξη του ΦΕΚ, δεν δικαιούμαι να συνεχίζω να εργάζομαι στον φορέα. Συνέπεια αυτού, εγώ χάνω τη δουλειά μου και παραβιάζονται ''νομίμως'' απόρρητα προσωπικά μου δεδομένα.

Το μεγαλύτερο σκάνδαλο είναι η απλήρωτη εργασία

Αναδημοσιεύουμε ανακοίνωση του Σωματείου Υπαλλήλων Βιβλίου – Χάρτου Ν. Θεσσαλονίκης επειδή, πέρα από τις μίζερες συνδικαλιστικές εμμονές μας σχετικά με τα απλήρωτα δεδουλευμένα, το αντικείμενο έχει πλούσιο θρησκευτικό και ηθικοπλαστικό νόημα.

ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΤΩΝ ΕΚΔΟΣΕΩΝ “ΙΝΔΙΚΤΟΣ” ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΝ ΑΠΛΗΡΩΤΟΙ ΓΙΑ 10 ΧΡΌΝΙΑ

Με αφορμή την έκδοση του νέου βιβλίου του Ανδρέα Λοβέρδου “Απόπειρα δολοφονίας” από τις εκδόσεις Ίνδικτος επανήλθε στο προσκήνιο η μακρόχρονη περιπέτεια των εργαζόμενων του  παραρτήματος του εκδοτικού οίκου στην Θεσσαλονίκη, οι οποίοι παραμένουν απλήρωτοι για πάνω από 10 χρόνια.

Το χρονικό της περιπέτειας των εργαζομένων περιγράφεται λεπτομερώς σε ανακοίνωση του σωματείου μας από τον Μάρτιο του 2015:

Κουλτούρα, θρησκεία κι απλήρωτη εργασία. 

Εκδόσεις Ίνδικτος: Διαπλεκόμενοι εργοδότες, απλήρωτοι εργαζόμενοι

Η φιλία του εκδότη Μ. Βελιτζανίδη με τον Ανδρέα Λοβέρδο είναι γνωστή και περιλαμβάνει εκτός από την έκδοση 4 βιβλίων του πρώην υπουργού και διορισμούς σε ιδρύματα, συμβάσεις  με υπουργεία, προμήθειες. Στο νέο του βιβλίο ο κ. Λοβέρδος καταγγέλλει την “σκευωρία” του σκανδάλου Novartis βρίσκοντας φιλοξενία στον φίλο εκδότη.

Υπουργοί σαν τον Λοβέρδο και αφεντικά σαν τον Bελιτζανίδη είναι υπεύθυνοι για τον εργασιακό μεσαίωνα που βιώνουν οι εργαζόμενοι. Είναι ένα σύστημα διαπλοκής που δεν είναι η εξαίρεση αλλά ο κανόνας. Οι υπουργοί (ανεξαρτήτως κομμάτων, κυβερνήσεων) νομοθετούν το πλαίσιο που έχει μετατρέψει τους εργαζόμενους σε σύγχρονους σκλάβους (ελαστική εργασία, κατάργηση συλλογικών συμβάσεων, κυριακάτικης αργίας, 8ωρου κτλ). Τα αφεντικά εκμεταλλεύονται τους νόμους για να βυθίσουν ακόμα περισσότερο τους εργαζόμενους στην εξαθλίωση (μισθοί πείνας, μαύρη και απλήρωτη εργασία, απλήρωτες υπερωρίες, απολύσεις…)

Στον κλάδο του βιβλίου όλα αυτά έχουν συνήθως το περιτύλιγμα της κουλτούρας, της τέχνης, ακόμα και της  θεολογίας όπως προβάλλει ο εκδοτικός οίκος Ίνδικτος.

Ως Σωματείο Υπαλλήλων Βιβλίου - Χάρτου Θεσσαλονίκης θέλουμε να θυμίσουμε σε όσους συγκινούνται από το “δράμα” της “Απόπειρας Δολοφονίας” του κ. Λοβέρδου ότι ο εκδότης του Μανώλης Βελιτζανίδης δεν έχει δώσει ούτε ένα σεντ στους δύο υπαλλήλους του υποκαταστήματος της Ινδίκτου της Θεσσαλονίκης. Παραμένουν απλήρωτοι εδώ και 11 χρόνια παρά τις τελεσίδικες αποφάσεις του δικαστηρίου (βλ. 26454/2013 Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης) που τους είχε δικαιώσει με τα ποσά των  44.746,22 ευρώ στη μια υπάλληλο και 38.972,11 ευρώ στον άλλο.
Αυτά τα ποσά μπορεί να είναι ψιλά στον χορό των δις των διάφορων σκανδάλων αλλά για τον κόσμο της εργασίας είναι πρόκληση να παίζεται ένα πολιτικό παιχνίδι σε βάρος τους.

Μπροστά σ’ αυτή την εξόχως εξοργιστική κατάσταση απαιτούμε την άμεση πληρωμή όλου του ποσού που έχει επιδικαστεί στους συναδέλφους.

Σωματείο Υπαλλήλων Βιβλίου – Χάρτου Ν. Θεσσαλονίκης

 

 

Από τις ζαρντινιέρες στις ανθοδέσμες

 Καταγγελία για την αστυνομοκρατία στις 6 του Δεκέμβρη

 

Την Κυριακή 6 Δεκέμβρη 2020, επέτειο δολοφονίας του 15χρονου μαθητή Αλέξη Γρηγορόπουλου από τον Κορκονέα, οι αστυνομικές δυνάμεις, με εντολή της κυβέρνησης, προχώρησαν σε νέα άγρια καταστολή και πογκρόμ προσαγωγών. Είναι η δεύτερη φορά που συμβαίνει αυτό σε διάστημα μερικών εβδομάδων από την απαγόρευση των συγκεντρώσεων και το χουντικής έμπνευσης σχέδιο αποτροπής των διαδηλώσεων για το Πολυτεχνείo.

Έγιναν δεκάδες βίαιες και αναίτιες προσαγωγές και επιθέσεις σε συγκεντρωμένους, παρά το γεγονός ότι οι διαδηλωτές τηρούσαν αυστηρά όλα τα υγειονομικά μέτρα. Οι προσαγωγές μετατράπηκαν σε συλλήψεις, ενώ μεταξύ των συλληφθέντων βρίσκονταν ανήλικοι μαθητές, μέλη εργατικών σωματείων, υγειονομικοί της πρώτης γραμμής στη μάχη ενάντια στην πανδημία, κομμουνιστές, αριστεροί και αναρχικοί αγωνιστές, ακόμα και δικηγόροι της πολιτικής αγωγής στη δίκη της Χρυσής Αυγής.

Παρά το όργιο της καταστολής και την καθολική κινητοποίηση της αστυνομίας, οι συγκεντρώσεις έγιναν στο κέντρο και σε γειτονιές της Αθήνας, όπως και σε όλη την χώρα.

Ούτε τα προσχήματα δεν κρατάει η κυβέρνηση: εξαπέλυσε όργιο καταστολής για να εμποδίσει να τιμηθεί η μνήμη ενός θύματος της δικής της καταστολής.  Και φαντάζει ειρωνικό ότι αντιμετώπισε με χουντικής έμπνευσης διατάξεις και μεθόδους τις συγκεντρώσεις για την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου που έγινε ενάντια στη Χούντα. 

Για να μη μιλήσουμε για τις περιστάσεις των ίδιων των προσαγωγών. Άνθρωποι που τηρούσαν προσεκτικά όλα τα μέτρα εισέπραξαν πρόστιμα και προσάχθηκαν στο όνομα της κρατικής προστασίας ενάντια στην ασθένεια για να στοιβαχτούν στη συνέχεια στην κρατική ασφάλεια, σε κελιά και μικρούς χώρους ο ένας κυριολεκτικά πάνω στον άλλο και χωρίς στοιχειώδη μέτρα υγιεινής, όπως σαπούνι, με τους αστυνομικούς να διασκεδάζουν με την τραγική ειρωνεία και χωρίς φυσικά να φοράνε μάσκες. Πολλοί αγωνιστές που πιάστηκαν και ξυλοκοπήθηκαν από την αστυνομία, αργότερα μέσα στη μέρα αφέθηκαν ελεύθεροι, αφού δεν υπήρχαν άλλοι χώροι κράτησης, ενώ για δεκάδες συλληφθέντες σχηματίστηκαν δικογραφίες με γελοίο κατηγορητήριο περί διασποράς του ιού. 

Είναι ολοφάνερο ότι αυτή η απαράδεκτη αστυνομοκρατία δεν έχει καμία απολύτως σχέση με την «υγειονομική ασφάλεια» που επικαλείται ως πρόσχημα η κυβέρνηση. Η ίδια κυβέρνηση που με τις πολιτικές της, όπως και οι προηγούμενες κυβερνήσεις, ευθύνεται για τη διάλυση του συστήματος υγείας, χρησιμοποιεί την πανδημία για την ψήφιση νέων αντεργατικών μέτρων, ενώ ταυτόχρονα απαγορεύει απεργιακές συγκεντρώσεις, όπως στις 26 Νοέμβρη, καθώς και για την επιβολή στρατιωτικού τύπου απαγορεύσεων της πολιτικής, κοινωνικής και ταξικής αντίστασης. Την ίδια στιγμή που δεν κουνάει το δακτυλάκι της για τους ανθρώπους που εργάζονται σε συνθήκες επικίνδυνες για τη μετάδοση του ιού, για την άθλια κατάσταση που επικρατεί στα νοσοκομεία εις βάρος γιατρών και προσωπικού και ούτε ασχολείται με τις συνθήκες μετακίνησης στα ΜΜΜ, συνεχίζει να επιρρίπτει τις ευθύνες της σε μας, απαγορεύοντάς μας πλέον και να αντιδρούμε. Ας μη γελιόμαστε, τίποτα ποτέ δεν έκανε για την προστασία μας μια κυβέρνηση που είναι φανερό ότι έχει σαν κύριο πρόταγμά της να μας εξαφανίσει. Η συγκυρία είναι κομμένη και ραμμένη στα μέτρα τους: υιοθετούν μια «κατάσταση εξαίρεσης και έκτακτης ανάγκης», για να προωθήσουν τις πιο αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις σε όλα τα επίπεδα. Και πάντα εις βάρος μας.

Να αρθεί κάθε δίωξη απέναντι σε όλους συλληφθέντες και να ακυρωθούν τα γελοία και προσχηματικά πρόστιμα που επιβλήθηκαν.

 

 

 

 

Ανακοίνωση για την αστυνομική βία και τρομοκρατία στις 17 Νοέμβρη

Χαιρετίζουμε τη συμμετοχή εργατικών σωματείων, φοιτητικών συλλόγων και άλλων μαζικών και πολιτικών φορέων και οργανώσεων στις εκδηλώσεις τιμής, μνήμης και αγώνα για την εξέγερση του Πολυτεχνείου, που πραγματοποιήθηκαν στην Αθήνα και στις άλλες πόλεις. Όλες οι συγκεντρώσεις οι οποίες έγιναν με βάση τις υποδείξεις των υγειονομικών, φώναξαν τα διαχρονικά και επίκαιρα συνθήματα του Πολυτεχνείου αλλά και τα αιτήματα που είναι άμεση ανάγκη να υλοποιηθούν για την προστασία της ζωής, της υγείας και των δικαιωμάτων μας.

Καταγγέλλουμε το όργιο αστυνομικής βίας που εκδηλώθηκε από το πρωί της 17ης Νοέμβρη και ως αργά το απόγευμα και με όλες τις μορφές. Ήταν η συνέχεια στον κατήφορο της κυβέρνησης, που οργάνωσε τις αστυνομικές εισβολές στο Πολυτεχνείο και στην Πολυτεχνειούπολη (13/11/2020) για να συλλάβουν φοιτητές και φοιτήτριες και που αποφάσισε το χουντικό μέτρο της απαγόρευσης συνάθροισης άνω των τριών ατόμων. Ανήμερα της εξέγερσης έγιναν εκατοντάδες αναίτιες προσαγωγές ανθρώπων (μερικές από αυτές πριν καν γίνουν συγκεντρώσεις), εξυβρίσεις, συλλήψεις και ξυλοδαρμοί διαδηλωτών και διαδηλωτριών, ρίψεις νερού με τις αύρες, βεβαιώσεις εξοντωτικών προστίμων ακόμα και για «οργάνωση συγκέντρωσης» ύψους 3000 ευρώ. Από την αστυνομική βία που ασκήθηκε από ΜΑΤ, ΟΠΚΕ και τη μηχανοκίνητη μονάδα ΔΡΑΣΗ σημειώθηκαν τραυματισμοί συναδέλφων με κάποιους από αυτούς να μεταφέρονται στα νοσοκομεία.

Η κυβέρνηση έχει εγκληματικές ευθύνες, αφού αποδείχτηκε πως η προστασία της δημόσιας υγείας ήταν το πρόσχημα, για το χτύπημα των πολιτικών και συνδικαλιστικών μας δικαιωμάτων. Στόχος ήταν ο εορτασμός του Πολυτεχνείου και το μήνυμά του. Το Πολυτεχνείο ζει!

Η κυβέρνηση έχει ήδη ηττηθεί! Δεν διστάζει να δείξει τον ωμό αυταρχισμό της σε όλα τα επίπεδα.  Όμως, ο αυταρχισμός και οι απαγορεύσεις της κυβέρνησης απέτυχαν.

Απαιτούμε να απαλλαγούν από κάθε κατηγορία όσοι/ες συνελήφθησαν στις διαδηλώσεις για την 17η Νοέμβρη. Να παύσει κάθε δίωξη σε βάρος τους. Απαιτούμε να διαγραφούν όλα τα πρόστιμα που επιβλήθηκαν.

Συνεχίζουμε στο δρόμο των αγωνιστών του Πολυτεχνείου, των αγωνιστών της εργατικής τάξης.

Κλιμακώνουμε την πάλη για την ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής. Όλοι στον αγώνα. Στο δρόμο σπάμε την τρομοκρατία. 

 24/11/2020

………………………………………………………………………………

- Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών (ΣΜΤ)

- Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου – Χάρτου – Ψηφιακών Μέσων Αττικής (ΣΥΒΧΨΑ)

- Σύλλογος Εργαζομένων στα Φροντιστήρια Καθηγητών (ΣΕΦΚ)

- Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων και λοιπών εργαζομένων του κλάδου του επισιτισμού (ΣΣΜ)

- Σωματείο Εργαζομένων στην Εταιρεία Retail World A.E. – Καταστήματα Public

- Σύλλογος Μεταφραστών Επιμελητών Διορθωτών (ΣΜΕΔ)

- Σωματείο Βάσης Εργαζομένων στις Μ.Κ.Ο. (Σ.Β.Ε.Μ.Κ.Ο.)

- Σωματείο Εργαζομένων στην ΝΟΚΙΑ Ελλάδος

- Σύλλογος Εργαζομένων στο ΤΕΕ

 

«Πλήρωσε για να μάθεις ώστε να μην πληρωθείς όταν δουλέψεις»

Η νέα πρακτική (δουλείας) της ΕL-Translations

Λαγούς με πετραχήλια φαίνεται ότι τάζει η μεταφραστική εταιρεία EL-Translations που, εκτός από «εγκεκριμένος μεταφραστής του ΝΑΤΟ», μας προέκυψε και εκπαιδευτικό ίδρυμα! Τα κάνει όλα και συμφέρει. Επί πληρωμή, βεβαίως, και μάλιστα αδρή. Από ιατρική ορολογία μέχρι υποτιτλισμό, κι από κάθε λογής μεταφραστικό εργαλείο μέχρι να φτιάχνεις βιογραφικό, όλα τα μαθαίνει κανείς με πέντε μηνάκια στο Μονοετές Πρόγραμμα στην Εφαρμοσμένη Μετάφραση.

Η συγκεκριμένη εταιρεία δεν είναι η πρώτη φορά που μας απασχολεί. Γνωστή για τις άθλιες εργασιακές πρακτικές της, έρχεται τώρα να μας υπενθυμίσει ότι… υπάρχουν και χειρότερα, αφού δεν της έφτανε να πληρώνει τους εξωτερικούς συνεργάτες της με ένα και δύο λεπτά τη λέξη, θέλει και τζάμπα δουλειά. Και εδώ μπαίνουν οι σπουδαστές της. Οι άνθρωποι που είπαν να κάνουν ένα σεμινάριο και βρέθηκαν να δουλεύουν αμισθί, βγάζοντας λάντζα για λογαριασμό της EL.

Γιατί το Πρόγραμμα περιλαμβάνει και τρίμηνη πρακτική άσκηση στην EL-Translations «σε πραγματικές συνθήκες εργασίας» [sic]. Δεν είναι στ’ αλήθεια είδηση, όμως έπεσε και πάλι στην αντίληψή μας ότι το εν λόγω γραφείο χρησιμοποιεί τους πρακτικάριους για να διεκπεραιώνει τις κανονικές του αναθέσεις αμισθί. Οι πρακτικάριοι «ρίχνονται στα βαθιά» χωρίς σχεδόν καθόλου προετοιμασία. Δεσμεύονται εντελώς αντιδεοντολογικά με συμφωνητικό εχεμύθειας και ποιότητας του έργου τους και, υπό κάκιστες συνθήκες (π.χ. υποτιτλισμό χωρίς σενάριο), καλούνται να ολοκληρώσουν εργασίες που το γραφείο στη συνέχεια παραδίδει σε κανονικούς πελάτες. Με λίγα λόγια, πληρώνεις την εκπαίδευσή σου για να καταλήξεις να βγάζεις τσάμπα δουλειά για τον «εκπαιδευτικό φορέα»–αφεντικό σου. Η αυτοαποκαλούμενη «σχολή» οργανώνει επίσης έκτακτα «σεμινάρια», όταν αναζητά άτομα για να εργαστούν ως εξωτερικοί συνεργάτες. Όπως συνήθως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις, φαίνεται επίσης να συνδέει το Μονοετές Πρόγραμμα με πιθανότητα μελλοντικής απασχόλησης των συμμετεχόντων ως εξωτερικών συνεργατών.

Αναρωτιόμαστε λοιπόν τι ακριβώς προσφέρεται έναντι των διδάκτρων που απαιτούνται, πέραν ενός πασαλείμματος γενικών γνώσεων με εντυπωσιακούς τίτλους. Για όποιον έχει στοιχειώδη εξοικείωση με κάποιο από αυτά τα επαγγέλματα, είναι ξεκάθαρο ότι μόνος σκοπός ενός τέτοιου προγράμματος είναι η προσέλκυση νέων συναδέλφων και συναδελφισσών που, επιδιώκοντας να «ξεκινήσουν από κάπου» στον κλάδο των ΜΕΔ, καταλήγουν να πέφτουν θύματα ακραίας εκμετάλλευσης, καθώς μιλάμε για απλήρωτη και ανασφάλιστη εργασία. Για σκλαβιά κανονική δηλαδή.

Εμείς απ’ την πλευρά μας, προτρέπουμε τους συναδέλφους και τις συναδέλφισσες, και ιδιαίτερα τους νέους στον χώρο, να είναι υποψιασμένοι απέναντι στα πληρωτέα επιμορφωτικά σεμινάρια παντός τύπου, να αρνούνται ασυζητητί την προσφορά δωρεάν και ανασφάλιστης εργασίας («πρακτικής»), να μη μασάνε μπροστά στην κανονικότητα και την αναγκαιότητα με την οποία παρουσιάζεται και να επικοινωνούν με τον ΣΜΕΔ όταν αντιμετωπίζουν τέτοιες συνθήκες ή άλλες εργοδοτικές αυθαιρεσίες.

Όλοι και όλες μαζί να αντισταθούμε στις εργοδοτικές πρακτικές που μας πίνουν το αίμα.

Δεν ήταν αυτοκτονία, ήταν μία ακόμα εργατική δολοφονία

Το περασμένο Σάββατο, 29 Ιουνίου, η Γκαϊανέ Κασαρτζιάν, μετανάστρια από την Αρμενία, η οποία εργαζόταν ως αποκλειστική νοσοκόμα στο Νοσοκομείο της Νίκαιας, στην προσπάθειά της να διαφύγει τη σύλληψη για παράνομη εργασία, και άρα να γλιτώσει την απέλαση που θα την περίμενε σε μια τέτοια περίπτωση, πήδηξε από το παράθυρο εν ώρα εργασίας με αποτέλεσμα να χάσει τη ζωή της. 

Όχι, δεν προτίμησε να αυτοκτονήσει (όπως ξεδιάντροπα γράφτηκε σε τίτλους «αριστερών» μέσων) ούτε, βέβαια, στάθηκε άτυχη γιατί έχασε την ευκαιρία να συνοδεύσει τον Τσίπρα σε δεξιώσεις στο Προεδρικό Μέγαρο (όπως την ήθελε το ανθρωποφάγο δήθεν χιουμοράκι της χιπστεροφιλελέδικης Athens Voice). Το κράτος και η κυβέρνηση τη σκότωσαν με την πολύτιμη βοήθεια του χαφιεδισμού, πάνω στο πρόσφορο έδαφος του κοινωνικού αυτοματισμού. Τη δολοφόνησαν ως άλλη μία «παράνομη», «λαθραία», σκληρά καταπιεζόμενη εργάτρια μετανάστρια, ως μία από όλους και όλες εκείνες που τις πνίγουν στις θάλασσες, τους σκοτώνουν στο ξύλο μέρα μεσημέρι, όλους και όλες εκείνες που εντέλει περισσεύουν. 

Κατ’ εφαρμογή της σχετικής εγκυκλίου, τρεις μέρες πριν από το τραγικό συμβάν, είχε εκδοθεί οδηγία από τον Διοικητή του νοσοκομείου βάσει της οποίας οι «νόμιμες» αποκλειστικές διά του σωματείου τους εξουσιοδοτούνται και καλούνται να εντοπίζουν και να παραδίδουν στην αστυνομία, σε συνεργασία με το προσωπικό ασφαλείας του νοσοκομείου, όλες τις «παράνομες». Ούτε λόγος φυσικά για δίωξη των κυκλωμάτων μαύρης εργασίας, θύματα των οποίων πέφτουν αυτές οι γυναίκες, όπως και τόσοι άλλοι εργαζόμενοι και εργαζόμενες, οι πιο σκληρά εκμεταλλευόμενοι/-ες. Η κυβερνητική επιχείρηση πάταξης της μαύρης εργασίας στα νοσοκομεία, με τη μορφή κυριολεκτικής πάταξης και εξόντωσης των ίδιων των θυμάτων αυτής (των εργαζομένων), είχε ξεκινήσει με τους λαμπρότερους των οιωνών, όπως διαβάζουμε σε σχετικό δημοσίευμα της Αυγής. Τρεις μήνες μετά, με κάμποσα διαφυγόντα κέρδη των ασφαλιστικών ταμείων να έχουν σωθεί χάρη στη σύλληψη των παράνομων, πάντα προς όφελος των πολιτών και του κοινωνικού κράτους (sic), το σωματείο των νόμιμων αποκλειστικών, παραδομένο στον πιο άγριο κοινωνικό κανιβαλισμό, έδωσε τη Γκαϊανέ στην αστυνομία, σφάγιο για τη δήθεν σωτηρία των Ελλήνων εργαζόμενων, των νόμιμων, των «κανονικών»… 

Ως ΣΜΕΔ στεκόμαστε απέναντι σε κάθε προσπάθεια του κράτους, του συστήματος και των κυβερνήσεών τους να κατασκευάζουν εχθρούς στα πρόσωπα των συναδέλφων και συναδελφισσών μας και να δημιουργούν τεχνηέντως διαχωρισμούς μεταξύ μας, «δημόσιοι – ιδιωτικοί», «μόνιμοι – συμβασιούχοι», «νόμιμοι – παράνομοι» «πιστοποιημένοι – μη πιστοποιημένοι», «Έλληνες – ξένοι», στη βάση μικροσυμφερόντων των πιο προνομιούχων. Ειδικότερα, ως σωματείο εργαζομένων, δηλώνουμε τον αποτροπιασμό μας μπροστά στην τακτική του σωματείου των νόμιμων αποκλειστικών, το οποίο, αναπαράγοντας τα χειρότερα στερεότυπα ενός συντεχνιακού (ψευτο)συνδικαλισμού, θέλησε να υπερασπίσει τα «προνόμια» των αναγνωρισμένων μελών του και οδηγήθηκε μοιραία στη ρουφιανιά, στην κατάδοση και στο λιντσάρισμα των μη «προνομιούχων». Διεκδικούμε ταξικά σωματεία που θα χωράνε όλες και όλους τους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες, για συλλογικούς αγώνες και αντιστάσεις, για την επιβολή του δικού μας δίκιου και, εντέλει, για την υπεράσπιση της ίδιας μας της ζωής.