Τρίτη, 30 Μαρτίου 2021

Κάλεσμα σε εργατικά σωματεία, εργατικά σχήματα και εργαζόμενους

 

ΚΟΙΝΗ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ

Nα βγάλουμε την αγωνία και την οργή μας στους δρόμους, παλεύοντας για όσα μας ανήκουν

Πρόταση για Διακλαδική Απεργία (στα τέλη Μάη) οργανωμένη από τα κάτω από Κλαδικά και Επιχειρησιακά Εργατικά Σωματεία

Ξαναπιάνουμε το νήμα των κοινών διεκδικητικών αγώνων στους κλάδους και τις επιχειρήσεις, κόντρα στις εργοδοτικές και κυβερνητικές επιθέσεις. Με στόχο να ανατραπεί η αντεργατική λαίλαπα που εφαρμόστηκε με αφορμή την πανδημία. Με στόχο να ικανοποιηθούν τα αιτήματά μας για τη βελτίωση της θέσης της εργατικής τάξης  και των μισθωτών γενικότερα.

Καλούμε όλες τις συναδέλφισσες και τους συναδέλφους να συσπειρωθούν στα πρωτοβάθμια σωματεία και τα σωματεία βάσης για να διεκδικήσουμε οργανωμένα:

– Να μην κατατεθεί στη Βουλή ο αντεργατικός - αντισυνδικαλιστικός νόμος Βρούτση - Χατζηδάκη
– Να παρθούν πίσω όλες οι αντεργατικές ρυθμίσεις με πρόσχημα την πανδημία (εκ περιτροπής εργασία, αναστολές, διευθέτηση του χρόνου εργασίας, απελευθέρωση της κυριακάτικης λειτουργίας των εμπορικών καταστημάτων, ροκάνισμα ημερών κανονικής άδειας με τις άδειες ειδικού σκοπού, τηλεργασία κ.ά.).
– Αυξήσεις στους μισθούς / αμοιβές και Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας σύμφωνα με τις ανάγκες μας.
Ενάντια στην αδήλωτη εργασία και τη μη καταβολή δεδουλευμένων
– Όχι ελαστικοποίηση και συμβάσεις ορισμένου χρόνου
– Ενάντια στην εργασιακή επισφάλεια, για μόνιμη και σταθερή εργασία σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα
– Ριζική μείωση του χρόνου εργασίας χωρίς μείωση του μισθού
Ενάντια στην μονιμοποίηση της τηλεργασίας και της τηλεκπαίδευσης
– Να απαγορευτούν οι απολύσεις.
– Μέτρα για την προστασία των ανέργων
– Κάτω η εργοδοτική τρομοκρατία. Κάτω η κρατική καταστολή. Όχι στην ποινικοποίηση και τον περιορισμό  των εργατικών αγώνων και της συνδικαλιστικής δράσης. Όχι στην απαγόρευση των διαδηλώσεων και την αστυνομοκρατία.
– Όχι στην οικονομική τρομοκρατία και τον οικονομικό εκβιασμό των εργατικών σωματείων
– Μέτρα για την Υγεία του λαού 

Για να υπερασπίσουμε τα εργατικά συμφέροντα και δικαιώματα, τις ανάγκες, τη ζωή και την αξιοπρέπειά μας, δεν υπάρχει άλλος δρόμος από την κοινή, οριζόντια συντονισμένη,  οργανωμένη από τα κάτω δράση.

Βάζουμε μπροστά με δυναμικό τρόπο τις διεκδικήσεις μας και συνδέουμε τις αντιστάσεις στους κλάδους και τους χώρους δουλειάς, κόντρα στον κοινό ταξικό εχθρό μας. Ο κόσμος της εργασίας μπορεί βασιζόμενος στις δικές του δυνάμεις να οργανώνει από τα κάτω και να πραγματοποιεί αποτελεσματικά τους αγώνες του.

Προχωρώντας για την οργάνωση της διακλαδικής απεργίας στα τέλη Μάη και για να απαντήσουμε στο αντεργατικό - αντισυνδικαλιστικό νομοσχέδιο που έχουν ετοιμάσει, επιλέγουμε ως σωματεία να κινηθούμε με ανοιχτές συσκέψεις για το συνεχή συντονισμό μας. Μέσα από αυτές τις ανοιχτές συσκέψεις θα καταλήξουμε άμεσα σε συγκεκριμένη ημερομηνία της Διακλαδικής Απεργίας στα τέλη του Μάη. 

Τα σωματεία που παίρνουμε αυτή την πρωτοβουλία, καλούμε κάθε εργατικό σωματείο του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα όλης της ελληνικής επικράτειας που ενδιαφέρεται να κινηθεί σε μια τέτοια κατεύθυνση, να γίνει κομμάτι της προσπάθειας αυτής, να συμμετέχει στις συσκέψεις, ώστε να βρεθούμε όλοι μαζί στα τέλη Μάη σε ένα κοινό Απεργιακό ραντεβού.Κάθε σωματείο μπορεί να κινηθεί σε μια τέτοια κατεύθυνση, είτε συνυπογράφοντας τις κοινές ανακοινώσεις, είτε με το δικό του λόγο προβάλλοντας και τα όποια ιδιαίτερα ζητήματα του δικού του χώρου/κλάδου.  Άλλωστε, η Διακλαδική Απεργία δεν είναι ένα κατασκεύασμα από τα πάνω, αλλά αποτελεί το άθροισμα των επιμέρους επιχειρησιακών και κλαδικών Απεργιών που θα πραγματοποιηθούν την ίδια ημέρα. Σε κάθε περίπτωση το κάθε σωματείο μπορεί να κινηθεί με τους δικούς του ρυθμούς και με όποιο τρόπο κρίνει αυτό πρόσφορο.

Το επόμενο διάστημα μέσα από διαδικασίες βάσης των σωματείων (ανοιχτές συνεδριάσεις των οργάνων, γενικές συνελεύσεις, συσκέψεις κοκ) θα αποφασίσουμε την κήρυξή της Απεργίας και θα την οργανώσουμε στους κλάδους και τους χώρους δουλειάς.

Οι συσκέψεις μας είναι ανοιχτές και σε συναδέλφους/ συναδέλφισσες από σωματεία που μπορεί να μην έχουν ακόμη κάποια συλλογική απόφαση συμμετοχής… με την προϋπόθεση πως οι συνάδελφοι/ισσες θέλουν να παλέψουν ώστε το σωματείο τους να κινητοποιηθεί και να συμμετάσχει στην κοινή Διακλαδική Απεργία στα τέλη Μάη. 

Ανοιχτή σύσκεψη σωματείων: Παρασκευή 2 Απρίληστις 8.30μμ.
 
Το link θα αποσταλεί σε όποιο σωματείο ενδιαφέρεται.

Κλαδικά και Επιχειρησιακά Εργατικά Σωματεία

Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου – Χάρτου – Ψηφιακών Μέσων Αττικής (ΣΥΒΧΨΑ)
Σωματείο Εργαζομένων στην Εταιρία Retail World A.E.- Καταστήματα Public
Σωματείο Εργαζομένων στη ΝΟΚΙΑ Ελλάδος
Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων και Λοιπών Εργαζομένων στον Κλάδο του Επισιτισμού (ΣΣΜ)
Σύλλογος Εργαζόμενων στα Φροντιστήρια Καθηγητών (ΣΕΦΚ)
Σύλλογος Μεταφραστών Επιμελητών Διορθωτών (ΣΜΕΔ)

 


Σάββατο, 6 Μαρτίου 2021

8 ΜΑΡΤΗ… Ο αγώνας των Γυναικών δεν είναι μια μόνο ημέρα. Είναι διαρκής!

 

 Κοινή ανακοίνωση και κάλεσμα εργατικών σωματείων

8η Μαρτίου: ημέρα αφιερωμένη στις γυναίκες. Ευκαιρία κατανάλωσης και ημέρα εμπορικών προσφορών; ΟΧΙ. Η 8η Μαρτίου είναι ημέρα αφιερωμένη στις γυναίκες που βιώνουν, ακόμα και σήμερα, την εκμετάλλευση, την κοινωνική καταπίεση, τις διακρίσεις λόγω του φύλου τους, την σεξουαλική παρενόχληση και κακοποίηση. Η 8η Μαρτίου είναι ημέρα αφιερωμένη στις γυναίκες που αγωνίζονται να ζήσουν αξιοπρεπώς. Ένας αγώνας που δε σταματά!

Ιστορικά Στοιχεία

Η μέρα αυτή γιορτάστηκε πρώτα στις ΗΠΑ και σταδιακά και σε άλλες χώρες μέχρι την υιοθέτησή της από τα Ηνωμένα Έθνη το 1975. Η πρωτοβουλία για τον εορτασμό της ανήκει στο Σοσιαλιστικό Κόμμα Αμερικής στις αρχές του 20ου αιώνα, ωστόσο οι ρίζες της απλώνονται ως τις αρχές του 19ου αιώνα και συνδέονται με μαζικές και μαχητικές απεργίες γυναικών – εργατριών των μεγάλων βιομηχανικών κέντρων της εποχής σε Αγγλία, Γαλλία, ΗΠΑ και άλλες χώρες. Τα αιτήματα ήταν καλύτερες συνθήκες δουλειάς, αξιοπρεπείς μισθοί και μικρότερα ωράρια. Στην Ελλάδα, η πρώτη απεργία εργατριών έγινε στις 13 Απριλίου του 1892, από τις υφάντρες του δεύτερου εργοστασίου υφαντουργίας των Αδελφών Ρετσίνα, στον Πειραιά. Παράλληλα σε αυτές τις εργατικές διεκδικήσεις είναι σημαντικό να αναφέρουμε και το ευρύ και μαζικό κίνημα για το δικαίωμα ψήφου των γυναικών ανά τον κόσμο. Στην Ελλάδα οι γυναίκες ψήφισαν πρώτη φορά σε βουλευτικές εκλογές, χωρίς περιορισμούς και προϋποθέσεις, το 1956.

Σήμερα

«Πως τα καταφέρνετε και συνδυάζετε δουλειά και οικογένεια;»

Αυτή είναι η ερώτηση που απευθύνεται, ακόμα και σήμερα, σχεδόν αποκλειστικά στο γυναικείο κοινό. Η πατριαρχία είναι ακόμα ισχυρή και η κοινωνία έχει να διανύσει πολύ δρόμο στον αγώνα της διεκδίκησης για την ισότητα και την ισονομία.

Παρόλο που δεκάδες οργανώσεις, δίκτυα και φεμινιστικά κινήματα υπέρ της ισότητας και της κατάργησης των διακρίσεων, αγωνίζονται κινηματικά, υποστηρικτικά και ενημερωτικά, η θέση της γυναίκας σε όλο το φάσμα της σύγχρονης κοινωνίας εξακολουθεί να είναι υποδεέστερη.

Οι στερεοτυπικές απόψεις για το διαχωρισμό άνδρα-γυναίκας (π.χ. «οι γυναίκες ανατρέφουν τα παιδιά, ο άντρας φέρνει τα λεφτά») δεν είναι αμβλυμένες, αλλά καθορίζουν την καθημερινότητα της γυναίκας σήμερα, με την συσσώρευση πολλαπλών ρόλων. Κάτω από τις σύγχρονες επισφαλείς εργασιακές συνθήκες, η ευάλωτη θέση των γυναικών στο εργασιακό τοπίο είναι έκδηλη με παραδείγματα (ισχυρά), όπως την πεποίθηση ότι στη διεκδίκηση μιας θέσης εργασίας από έναν άντρα και μια γυναίκα με τα ίδια προσόντα, ο άντρας έχει περισσότερες πιθανότητες να προσληφθεί, ή τον αποκλεισμό/απόλυση της γυναίκας ανάλογα με την οικογενειακή της κατάσταση (π.χ πιθανότητα εγκυμοσύνης, κλπ).

Ειδικά σε μία περίοδο έντονης οικονομικής κρίσης, που οι γυναίκες βλέπουν να ακυρώνονται στην πράξη τα κεκτημένα δικαιώματά τους, όπως η άδεια εγκυμοσύνης/λοχείας και η προστασία από την απόλυση, περιθωριοποιούνται ευκολότερα, γίνονται αποδέκτες απολύσεων και οδηγούνται μαζικότερα στην ανεργία. Ο αγώνας για τα δικαιώματα των γυναικών ήταν και είναι πάντα μέρος του συνολικού αγώνα για τα εργατικά δικαιώματα. Το δικαίωμα της ίσης αμοιβής είναι ένα ακόμα αίτημα που δεν έχει διευθετηθεί. 

Κλείνοντας ένα χρόνο καραντίνας, «βλέπουμε» συναδέλφισσες που εργάζονται από το σπίτι να μην παίρνουν τις άδειες ειδικού σκοπού λόγω φόρτου εργασίας, με αποτέλεσμα να κλέβουν ώρες απ’ τον ύπνο για τη δουλειά. «Είδαμε» συναδέλφισσες που έκαναν χρήση του δικαιώματος της άδειας ειδικού σκοπού να μην έχουν ούτε μία διαθέσιμη ημέρα άδειας το καλοκαίρι, αφού η κυβέρνηση αποφάσισε να χρεώσει τη μία στις τέσσερις ημέρες στην ετήσια άδεια. Και παρατηρούμε τη γυναίκα, εργαζόμενη και μάνα, να επιβαρύνεται σωματικά και ψυχολογικά για να συνδυάσει την τηλεργασία, τη φροντίδα των παιδιών, την τηλε-κπαίδευση κ.ο.κ.

Η ενίσχυση των προστατευτικών διατάξεων για τη γυναίκα, εργαζόμενη και μάνα, είναι αίτημα και άμεση ανάγκη.

Έμφυλη Βία

Η έμφυλη βία αποτελεί ένα καθημερινό, παγκόσμιο φαινόμενο, που πλήττει στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων γυναίκες και κορίτσια, ανεξάρτητα από την ηλικία, το μορφωτικό επίπεδο, την εθνικότητα και την κοινωνική τάξη. Για τις γυναίκες με επισφαλή θέση εργασίας, τις άνεργες, φτωχές ή μετανάστριες, χωρίς οικονομική ανεξαρτησία και κοινωνική στήριξη, η αναζήτηση βοήθειας γίνεται ακόμα πιο δύσκολη. Η βία αυτή έχει ένα ευρύ φάσμα που μπορεί να ξεκινά από την παρενόχληση και τη λεκτική/ψυχική  βία και να φτάνει μέχρι τον βιασμό και την γυναικοκτονία. Η βία αυτή συναντάται οπουδήποτε, από την οικογένεια μέχρι το εργασιακό περιβάλλον  

Στη χώρα μας, περίπου 4000 βιασμοί διαπράττονται ετησίως, δηλαδή περίπου 10 κατά μέσο όρο την ημέρα. Παρόλα αυτά μόνο 200 περίπου καταγγέλλονται ετησίως.

Η Ελλάδα έχει τους χαμηλότερους δείκτες καταγεγραμμένων βιασμών και καταγγελιών στην Ευρώπη με αποτέλεσμα οι δράστες να μένουν ατιμώρητοι. Μια σειρά από εμπόδια και παραλείψεις εμποδίζουν τα θύματα να βρουν τη δικαίωση, ενώ η ντροπή, ο φόβος και η προοπτική του δημόσιου διασυρμού, το victim blaming αποτελούν από τους βασικότερους παράγοντες που κάνουν τα θύματα να κρατούν το στόμα τους κλειστό. Ακόμα και στα δικαστήρια γίνονται ερωτήσεις όπως, «Ανέβηκε στο σπίτι του δράστη με τη θέλησή της; Περπατούσε μόνη τη νύχτα; Είχε πολλούς σεξουαλικούς συντρόφους; Τι ρούχα φορούσε;». Ένας ακόμα κυρίαρχος παράγοντας είναι το ζήτημα της συναίνεσης και η απόδειξη της έλλειψής της. Η επιθυμία της γυναίκας όμως απλά δε λογίζεται ως κριτήριο. Δεν αρκεί η μη συναίνεση. Πρέπει να αποδείξει με το σώμα της ότι βιάστηκε, να κουβαλάει ισχυρά ίχνη βίας πάνω της. Ακόμα και στις περιπτώσεις της τονικής ακινησίας, τα θύματα οφείλουν να αποδείξουν ότι αντιστάθηκαν. Ας ξεκαθαρίσουμε το εξής. Οι διατάξεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι σαφείς. Οτιδήποτε δεν περιέχει συναίνεση είναι βιασμός.

Ωστόσο, το τελευταίο διάστημα, η χώρα μας διανύει το δικό της #metoo. Είναι η περίοδος της επώνυμης καταγγελίας για σεξουαλική, σωματική και ψυχική κακοποίηση από θύματα που έχουν υποφέρει είτε στον εργασιακό χώρο, είτε στον οικογενειακό και φιλικό κύκλο. Τα όσα παρακολουθούμε να διαδραματίζονται σε χώρους προβεβλημένους δε μας εφησυχάζουν. Η εργασιακή έμφυλη βία προερχόμενη συχνά από σχέσης ιεραρχίας είναι καθημερινό φαινόμενο και οι εργαζόμενες είναι απροστάτευτες σε καθεστώς εκβιασμού.

Κάθε θύμα είχε και έχει φωνή. Η πολιτεία και η κοινωνία κωφεύουν για χρόνια. Τα αυτιά πρέπει να ανοίξουν ακόμα περισσότερο, ο κλοιός του φόβου να σπάσει, τα δικαιώματα των θυμάτων οφείλουν να μπουν μπροστά στα αιτήματα μας.

Στο σημείο αυτό δεν θα μπορούσαμε να παραλείψουμε το γεγονός πως τα φαινόμενα βίας έχουν ενταθεί λόγω της καραντίνας. Η ενδο-οικογενειακή βία βάρεσε κόκκινο. Ειδικά κατά την διάρκεια του πρώτου lockdown παρατηρήθηκε κατακόρυφη αύξηση των καταγγελιών από γυναίκες που ήταν αναγκασμένες να μένουν στο σπίτι, σε ένα κακοποιητικό περιβάλλον.

Τέλος, καμία ευρωπαϊκή νομοθεσία δεν έχει συμπεριλάβει στο ποινικό της  δίκαιο τη «γυναικοκτονία» ως αυτοτελές έγκλημα, ακόμη και σήμερα. Μέσα στο τελευταίο χρόνο καταγράφηκαν περισσότερες από 10 γυναικοκτονίες στην Ελλάδα μόνο. Το  έγκλημα  της γυναικοκτονίας χαρακτηρίζεται παγκοσμίως από έναν υψηλό σκοτεινό αριθμό. Τα ποσοστά που γνωστοποιούνται είναι απλώς ενδεικτικά της κατάστασης και οι πραγματικοί αριθμοί είναι ακόμη μεγαλύτεροι.

Αυτοδιάθεση Τέλος, θέλουμε να τονίσουμε τη σημασία της αυτοδιάθεσης και του αυτοελέγχου των γυναικών σε σχέση με το σώμα τους και τη σεξουαλικότητά τους. Υποστηρίζουμε αφενός το δικαίωμά τους να ελέγχουν την κύηση τους και την πιθανή απόρριψή της χωρίς να υπόκεινται σε ψευδο-ηθικούς περιορισμούς, αφετέρου το να εκφράζουν ή όχι την σεξουαλικότητά τους, χωρίς τους περιορισμούς ή τα στερεότυπα που αξιώνει να επιβάλει η μάτσο αντρική ματιά και διάθεση για τα γυναικεία σώματα. Σε μια εποχή που το συνταγματικό δικαστήριο της Πολωνίας έκρινε αντισυνταγματικές τις αμβλώσεις λόγω προβλημάτων στην ανατομία του εμβρύου (οι οποίες αποτελούν το βασικό λόγο για τις νόμιμες αμβλώσεις στη χώρα) και η Ιερά Σύνοδος πήρε την απόφαση να καθιερώσει την ημέρα του αγέννητου παιδιού, λαμβάνοντας και επίσημα θέση κατά των εκτρώσεων, αντιλαμβανόμαστε πως κεκτημένα δικαιώματα αναθεωρούνται και πλήττονται καθημερινά.

Και φέτος

Κάθε 8η του Μάρτη συμμετέχουμε ενεργά στο πλαίσιο των κινητοποιήσεων για μια παγκόσμια φεμινιστική απεργία. Φέτος έχουμε ένα λόγο παραπάνω, ύστερα από το περιστατικό καταστολής στις 25 Νοεμβρίου. Την Παγκόσμια Ημέρα για την Εξάλειψη της βίας κατά των Γυναικών, το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη και η κυβέρνηση συνέλαβαν τις φεμινίστριες που συμμετείχαν σε συμβολικές δράσεις στην πλατεία Συντάγματος, παρά το γεγονός ότι τηρούσαν τα μέτρα προστασίας για τον COVID-19, φορώντας μάσκες και τηρώντας αποστάσεις. Την ίδια μέρα ο Υπουργός Κ. Χρυσοχοΐδης έγραψε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ότι «εργάζονται κάθε μέρα του χρόνου για να μείνει η βία κατά των γυναικών πίσω», και δημοσιοποίησε οδηγίες της Ελληνικής Αστυνομίας για να μάθουμε πώς θα προστατευτούμε σε περίπτωση που βιώσουμε έμφυλη βία.

Γιατί τελικά, σε μια εποχή όπου όλα αμφισβητούνται, η μάχη για την άρση των έμφυλων διακρίσεων παραμένει πραγματικά επίκαιρη.

Συμμετέχουμε στις συγκεντρώσεις για την Παγκόσμια Ημέρα των Γυναικών

Δευτέρα 8 Μάρτη:

– 1.00 μ.μ. έξω από τo Υπουργείο Εργασίας στη Σταδίου

– 5,30 μ.μ. στην πλατεία Συντάγματος

…………………………………………………………………………………………
Κλαδικά και Επιχειρησιακά Εργατικά Σωματεία:

– Σωματείο Εργαζομένων στη NOKIA

– Σωματείο Εργαζομένων στα Public

– Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου – Χάρτου – Ψηφιακών Μέσων Αττικής (ΣΥΒΧΨΑ)

– Σύλλογος Μεταφραστών Επιμελητών Διορθωτών (ΣΜΕΔ)

– Σωματείο Βάσης Εργαζομένων στις Μ.Κ.Ο. – Σ.Β.Ε.Μ.Κ.Ο.

– Σωματείο Εργαζομένων Πλαισίου Αττικής

 


 

Πέμπτη, 4 Μαρτίου 2021

Συμπαράσταση στους εργαζόμενους του "Αγίου Σάββα"

 

 Όχι στην απόλυση του Κ. Καταραχιά

Κάτω τα χέρια από το συνδικαλιστικό κίνημα στο χώρο της υγείας

Ο Σύλλογος Μεταφραστών Επιμελητών Διορθωτών εκφράζει την αμέριστη συμπαράστασή του στο Σύλλογο Εργαζομένων του Νοσοκομείου «Άγιος Σάββας» και στο δραστήριο πρόεδρό του, Κώστα Καταραχιά, που απολύθηκε εκδικητικά για τη συνδικαλιστική δράση του και πιο συγκεκριμένα για την δημοσιοποίηση της υπόθεσης των ΕΔΕ εις βάρος γιατρών και νοσηλευτών που νόσησαν από τον κορονοϊό, ελλείψει κατάλληλων μέτρων από πλευράς της διοίκησης του νοσοκομείου. Συντασσόμαστε με τα δίκαια αιτήματα του Συλλόγου για την ενίσχυση του ΕΣΥ και καταγγέλλουμε τις σπασμωδικές και κούφιες προσπάθειες αντιμετώπισης της πανδημίας από την κυβέρνηση, που δεν έχει προσλάβει ούτε ένα νέο γιατρό για να στηρίξει τα δημόσια νοσοκομεία, που «επιτάσσει» (με το αζημίωτο) τα ιδιωτικά θεραπευτήρια μόνο για non-covid περιστατικά, που καταστρέφει τη δημόσια υγεία χωρίς πρόσχημα.

Απαιτούμε

Την επαναπρόσληψη του προέδρου του Συλλόγου, Κώστα Καταραχιά

Την ουσιαστική ενίσχυση των δημόσιων θεραπευτηρίων με υποδομή και προσωπικό

Την επίταξη (και όχι τη μίσθωση) των ιδιωτικών νοσοκομείων.

 

Πέμπτη, 25 Φεβρουαρίου 2021

Οι εργασιακές σχέσεις στη σημερινή συγκυρία

 

 Διαδικτυακή εκδήλωση των εργατικών σωματείων: οι εργασιακές σχέσεις στη σημερινή συγκυρία και η κατάσταση του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος

 με εισηγητή τον Αποστόλη Καψάλη,

διδάκτορα εργατικών σχέσεων & εργαζόμενο στο ΙΝΕ-ΓΣΕΕ

 

το λινκ της εκδήλωσης:
Join Zoom Meeting
Join our Cloud HD Video Meeting

 

Κλαδικά και επιχειρησιακά σωματεία

 - Σύλλογος Εργαζομένων στα Φροντιστήρια Καθηγητών (ΣΕΦΚ)

- Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου – Χάρτου – Ψηφιακών Μέσων Αττικής (ΣΥΒΧΨΑ)

- Σωματείο Εργαζομένων στην ΝΟΚΙΑ Ελλάδος

- Σωματείο Εργαζομένων στην Εταιρεία Retail World A.E. – Καταστήματα Public

- Σύλλογος Μεταφραστών Επιμελητών Διορθωτών (ΣΜΕΔ)

- Σύλλογος Εργαζόμενων στο ΤΕΕ (ΣΕΤΕΕ)

 

Δευτέρα, 15 Φεβρουαρίου 2021

Η δικαιοσύνη οφείλει να είναι αμερόληπτη και όχι εκδικητική

 

Από την Παρασκευή, 8/1/2020, ο Δημήτρης Κουφοντίνας έχει ξεκινήσει απεργία πείνας, διαμαρτυρόμενος για τη μεταγωγή του από τις αγροτικές φυλακές Κασσαβέτειας στις φυλακές Δομοκού αντί για τη μεταφορά του στις φυλακές Κορυδαλλού όπως ορίζει ο πρόσφατος νόμος 4760/2020. Διεκδικεί δηλαδή το νόμιμο δικαίωμά του σε ένα από τα υπόγεια κελιά που φτιάχτηκαν στον Κορυδαλλό για περιπτώσεις όπως η δική του. Η υγεία του η οποία έχει ήδη επιβαρυνθεί από προηγούμενες απεργίες πείνας, αλλά και από την ηλικία του επιδεινώνεται καθημερινά. Μετά δε από την εισαγωγή του στην εντατική, οι γιατροί διατρανώνουν την υποχρέωσή τους να προβούν εφόσον χρειαστεί σε αναγκαστική σίτιση, που ως γνωστόν αποτελεί αναγνωρισμένο βασανιστήριο. Είναι προφανές ότι «θα χρειαστεί», αφού η κυβέρνηση μοιάζει διατεθειμένη να τον αφήσει να πεθάνει. Η παράνομη και εκδικητική αυτή μεταγωγή δεν μπορεί να γίνει ανεκτή, η δικαιοσύνη οφείλει να είναι αμερόληπτη και οι νόμοι να ισχύουν για όλους, ανεξαρτήτως των αδικημάτων που έχουν διαπράξει. Τα δικαιώματα κάθε κρατούμενου/ης πρέπει να γίνονται σεβαστά γιατί στόχος του σωφρονιστικού συστήματος δε θα πρεπε να είναι η εξόντωση των κρατουμένων. Συντασσόμαστε με φορείς και μεμονωμένα άτομα στην Ελλάδα και το εξωτερικό που καταδικάζουν την απάνθρωπη μεταχείριση του Δημήτρη Κουφοντίνα και απαιτούμε την άμεση ικανοποίηση του δίκαιου αιτήματός του για μεταγωγή στις φυλακές Κορυδαλλού.

 

Πέμπτη, 11 Φεβρουαρίου 2021

Όχι στο νέο πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων

 

Με αφορμή μια μικρή μα σημαδιακή προσθήκη στο ολοένα και βαρύτερο οπλοστάσιο της καταστολής των κοινωνικών αγώνων, την εργαλειοποίηση του ποινικού μητρώου, αναδημοσιεύουμε παρακάτω ένα πρόσφατο κείμενο του Σωματείου Βάσης Εργαζόμενων στις ΜΚΟ. Την ίδια στιγμή που το λευκό (ή λευκασμένο) ποινικό μητρώο («πρότερος έντιμος βίος») προσφέρει ελαφρυντικά ή αθωώνει στην ουσία φασίστες και/ή αστυνομικούς δολοφόνους, μεγαλοαπατεώνες επιχειρηματίες, ευυπόληπτους γκάνγκστερ κλπ, η αναφερόμενη νέα διάταξη του ΦΕΚ επιβάλλει την απόλυση, από τις ΜΚΟ, όσων εργαζομένων έχουν καταδικαστεί (με τη γνωστή μεθοδολογία) για τη συμμετοχή τους σε κινητοποιήσεις. Πρόκειται, όπως επισημαίνει η καταγγελία του ΣΒΕΜΚΟ, για μια εκσυγχρονισμένη μορφή του αλησμόνητου «πιστοποιητικού κοινωνικών φρονημάτων». Σύντομα άλλωστε (βλ. νομοσχέδιο Λιβάνιου), για να επιβαρυνθεί το ποινικό σας μητρώο δεν θα χρειάζεται να κάνετε απολύτως τίποτα πέρα από το να διατυπώσετε μη αρεστές απόψεις στο διαδίκτυο.

 Αλληλεγγύη στον Μ.Σ., απολυμένο από την Ε.Κ.Πο.Σ.Π.Ο ΝΟΣΤΟΣ! 

  

Η “χαμένη τιμή” των εργαζομένων σε ΜΚΟ

ή πώς ξαναγεννιέται το πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων και που μπορεί να οδηγήσει

 “ Την Πέμπτη 21/01/2021, μου ανακοινώθηκε τηλεφωνικώς από τον φορέα Ε.Κ.Πο.Σ.Π.Ο Νόστος η καταγγελία της σύμβασης μου. Ο επίσημος ''σπουδαίος'' λόγος της απόλυσης μου είναι ότι δεν πληρούνται από μέρους μου οι ''προϋποθέσεις και δικαιολογητικά εγγραφής στο Μητρώο Μελών Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων'' Άρθρο 11 παρ. 1, ΦΕΚ Τεύχος Β' 3820 09.09.2020. Με άλλα λόγια το ποινικό μου μητρώο είναι βεβαρημένο και σύμφωνα με τη νέα διάταξη του ΦΕΚ, δεν δικαιούμαι να συνεχίζω να εργάζομαι στον φορέα. Συνέπεια αυτού, εγώ χάνω τη δουλειά μου και παραβιάζονται ''νομίμως'' απόρρητα προσωπικά μου δεδομένα.

Δευτέρα, 1 Φεβρουαρίου 2021

Δύναμη σ' όσες κι όσους σπάνε την σιωπή

 


Ο ΣΜΕΔ στέκεται στο πλευρό όλων των γυναικών και των ανδρών που αποφάσισαν να καταγγείλουν περιστατικά κατάχρησης εξουσίας από άτομα που θεώρησαν ότι η θέση τους τους επιτρέπει να ικανοποιούν τις διαστροφές τους, τις σεξουαλικές τους ορέξεις, την εγωπάθεια και τα κάθε είδους συμπλέγματά τους.

Έστω και τώρα, στην αυγή της τρίτης δεκαετίας τού 21ου αιώνα πρέπει να φωτιστούν και να εξαλειφθούν όλες οι αιώνια ριζωμένες κοινωνικές παθογένειες που θέλουν την γυναίκα, τον ασθενέστερο οικονομικά ή τον νέο άνθρωπο που ξεκινά την σταδιοδρομία του να πρέπει να υποτάσσεται στα θέλω όσων κατέχουν θέσεις εξουσίας, για να μπορέσει να κάνει τα όνειρά του πραγματικότητα. Ήρθε η ώρα να ξεριζωθεί η μάστιγα της πατριαρχίας που βλέπει την γυναίκα –από την ώρα που γεννιέται– σαν αδύναμο αντικείμενο ικανοποίησης των σεξουαλικών ορέξεων του κυρίαρχου άντρα, να πάψουν τα θύματα να φοβούνται να μιλήσουν επειδή γνωρίζουν την αντιμετώπιση που τα περιμένει αν το κάνουν, να πάψει η κοινωνία να στηρίζει σιωπηρά ή ρητά τους θύτες και να κατηγορεί τα θύματα. Ήρθε η ώρα να πάρουμε την δύναμη από τα χέρια των διευθυντών, σκηνοθετών, προπονητών, προϊσταμένων και λοιπών, που νομίζουν ότι επειδή έχουν τον τελευταίο λόγο στην λήψη αποφάσεων ή απλώς κάποια οικονομική άνεση μπορούν να χειραγωγούν και να τσαλαπατούν ελπίδες, όνειρα, συναισθήματα και ψυχές.
 
Γενικότερα, ήρθε επιτέλους η ώρα να καταργήσουμε τον απάνθρωπο εκβιασμό που απεικονίζει όλη την καπιταλιστική βαρβαρότητα και συνοψίζεται στην φράση: «Ξέρεις πόσοι/ες περιμένουν γι’ αυτήν την δουλειά/θέση/στήριξη;»· εκβιασμό που αναγκάζει γυναίκες και άνδρες να σιωπούν και να καταπίνουν προσβολές για να μην μείνουν χωρίς δουλειά, να μην ακυρώσουν κόπους, σπουδές, αγώνες και όνειρα.
 
Οι καταγγελίες που ήρθαν στο φως την τελευταία βδομάδα αφορούν συγκεκριμένους χώρους στους οποίους όλοι κι όλες γνώριζαν ότι έβριθαν από χυδαίες περιπτώσεις κακοποίησης ασθενέστερου από δυνατό, ωστόσο είναι απλώς η κορυφή του παγόβουνου. Σε κάθε εργασιακό κλάδο υπάρχουν αντίστοιχες και χειρότερες περιπτώσεις, όπως και στον δικό μας, όπου μπορεί να εκδηλώνονται με διαφορετικό τρόπο, όμως δεν παύουν να υπάρχουν και να συνθλίβουν προσωπικότητες.
 
Στηρίζουμε όσες κι όσους βρήκαν την δύναμη να σπάσουν το απόστημα και περιμένουμε από τα αντίστοιχα Σωματεία και Συλλόγους να προχωρήσουν στις ενέργειες που απαιτούνται.

 

Δευτέρα, 25 Ιανουαρίου 2021

Τηλεργασία, ένα ανώτερο στάδιο ευτυχίας


 ...Αν όχι για τους εργαζόμενους, τουλάχιστον για τα αφεντικά, για τις κυβερνήσεις και για τους στοχαστές τους.

Η «εργασία από μακριά» ήταν πάντα η συνηθισμένη συνθήκη για τους περισσότερους μεταφραστές και επιμελητές. Κι αυτοί ξέρουν από παλιά ότι τα σχετικά πλεονεκτήματά της (Ποιος είχε ποτέ όρεξη να πάει στη δουλειά; Και ποιος έχει τη διάθεση να βλέπει για 8 ή περισσότερες ώρες τα μούτρα του προϊσταμένου ή του αφεντικού του;) αντισταθμίζονται ή εξουδετερώνονται από σημαντικά μειονεκτήματα (κατάργηση της διάκρισης εργάσιμου/ελεύθερου χρόνου, απομόνωση από τους συναδέλφους, αδυναμία συλλογικής δράσης, κλπ). Όμως υπάρχουν και χειρότερα, π.χ. να κρατήσει κανείς τα παραπάνω μειονεκτήματα εξαλείφοντας ταυτόχρονα, κατά μεγάλο μέρος ή και εντελώς, τα όποια πλεονεκτήματα: το αποτέλεσμα ονομάστηκε τηλεργασία.

Σε πρόσφατες δηλώσεις του, ο πρωθυπουργός δεν μπορούσε να κρύψει τον ενθουσιασμό του: «η τηλεργασία, την οποία αναγκαστήκαμε για λόγους δημόσιας υγείας να επιβάλουμε στο Δημόσιο, μας δίνει τη δυνατότητα να σκεφτούμε πως μπορούμε να την εντάξουμε με έναν πιο οργανωμένο τρόπο στην καθημερινότητα, την εργασιακή καθημερινότητα του Δημοσίου, όταν θα έχουμε αφήσει πίσω μας την πανδημία» – και ασφαλώς δεν είχε στο νου του μόνο το Δημόσιο. Μια δεξαμενή σκέψης το διατυπώνει πιο εύστροφα, με λιγότερο φανερή ανυπομονησία και μεγαλύτερη επίφαση αντικειμενικότητας: «Η ψηφιοποίηση, που επιταχύνθηκε από την υγειονομική κρίση, αφήνει ένα ισχυρό αποτύπωμα στις εργασιακές σχέσεις. Πολλά πράγματα αλλάζουν με δραματικό ρυθμό και μεταφέρουν τον κόσμο της εργασίας σε μια νέα εποχή με ανατροπές και μετασχηματισμούς αρκετών δεδομένων. Η τηλεργασία, η εξ αποστάσεως απασχόληση, γίνεται το κυρίαρχο εργασιακό μοντέλο του πλανήτη τον τελευταίο χρόνο». Και το Ευρωκοινοβούλιο απορρίπτει σαν αρχαϊκή, ή έστω άκαιρη, «την προστασία του Δικαιώματος στην Αποσύνδεση από την τηλεργασία», του δικαιώματος δηλαδή των εργαζομένων να έχουν τη δυνατότητα να απενεργοποιούν ψηφιακές συσκευές χωρίς να αντιμετωπίζουν αρνητικές συνέπειες από τους εργοδότες τους.

Και ενώ οι μανιακοί της τεχνολογίας εκστασιάζονται, προσδοκώντας την έλευση της ψηφιακής αθανασίας, εξακολουθούν να υπάρχουν οπισθοδρομικοί και γκρινιάρηδες – και, ναι, όπως συνήθως είναι εργαζόμενοι και, όπως συνήθως πάλι, από αυτούς που έχουν την κακή συνήθεια να συνδικαλίζονται ή να παλεύουν με άλλους τρόπους για τα δικαιώματά τους. Π.χ. το Σωματείο Εργαζομένων στην ΝΟΚΙΑ προχώρησε σε μια συνολική τοποθέτηση στο θέμα, επισημαίνοντας μεταξύ άλλων: «ένας πολύ μεγάλος κίνδυνος της τηλεργασίας είναι η κοινωνική αποστασιοποίηση και η απομόνωση του εργαζομένου, ειδικά αν συνδυαστεί αυτό και με εξοντωτικά ωράρια. Για πολλούς/ες το γνωστό “Σπίτι-Δουλειά”, μπορεί να γίνει “Σπίτι-Σπίτι”. [...] Η σύγχυση των ορίων μεταξύ προσωπικής και επαγγελματικής ζωής, καθώς και η εισβολή του χώρου της εργασίας στο οικογενειακό άσυλο είναι από τις πιο καταστρεπτικές συνέπειες της τηλεργασίας. Ο εργαζόμενος χάνει το γνωστό “δικαίωμα στην αποσύνδεση” και πολλές φορές καταλήγει να είναι συνεχώς σε μία κατάσταση standby, πέραν ακόμα και από εξαντλητικά ωράρια. Οι προκλήσεις και οι δυσκολίες της εργασίας που αλλιώς θα είχαν μείνει στο γραφείο, μεταφέρονται στον ιδιωτικό χώρο, δημιουργώντας προστριβές και εντάσεις μεταξύ των μελών της οικογένειας» [ή, γενικότερα, μεταξύ όσων έχουν επιλέξει να ζούνε μαζί, θα προσθέταμε εμείς] και καταλήγοντας: «Είμαστε αντίθετοι με την τηλεργασία ως μόνιμη σχέση εργασίας, και όχι ως δυνατότητα που μπορεί να χρησιμοποιηθεί εκτάκτως από τους εργαζόμενους ή ακόμα και από συναδέλφους/ισσες σε εξαιρετικές περιπτώσεις με σοβαρά προβλήματα υγείας.»

Επιπλέον, οι εργαζόμενοι στη ΝΟΚΙΑ υπογραμμίζουν μια διόλου ασήμαντη παρενέργεια: «Έχουμε δει ήδη το πως η απομάκρυνση από το φυσικό χώρο εργασίας, έχει φέρει στενότερη επιτήρηση από προϊσταμένους (reports). Υπάρχουν όμως ήδη και εργαλεία αυτοματοποίησης της επιτήρησης (περιοδικά screenshots, inactivity timers, κτλ). Πέραν αυτού όμως είχαμε παραδείγματα εταιρειών στην Ελλάδα (πχ Teleperformance) που ζητήθηκε από τους εργαζόμενους να εγκαταστήσουν κάμερες επιτήρησης στα σπίτια. Κάτι παρόμοιο μπορεί να γίνει [...] ακόμα και με την εισβολή του εργοδότη ή κρατικών μηχανισμών στον χώρο του σπιτιού για να ελέγξουν τις συνθήκες εργασίας». Παρόμοιο ζήτημα θέτει και μια πρόσφατη ανακοίνωση του ΔΣ του Πανελλήνιου Σωματείου Εργαζομένων Vodafone-Πάναφον (βλ. εδώ, ημερομηνία 19/1/2021) με τίτλο Με βιντεοσκόπηση των εργαζομένων εντός των κατοικιών τους καλωσορίζει το 2021 η διοίκηση της Vodafone: «Όπως πληροφορούμαστε εργαζόμενοι σε τηλεφωνικά κέντρα δέχονται “προτάσεις” από τους άμεσους προϊσταμένους τους (team leaders) για την εγκατάσταση καμερών στο σπίτι τους. Με δικαιολογία ότι “υπάρχουν πολλοί νέοι συνάδελφοι”, ότι “δεν γνωριζόμαστε μεταξύ μας”, ότι “θα βοηθήσει την καλύτερη επαφή”, πλασάρουν κάμερες στους συναδέλφους που εργάζονται από το σπίτι τους για τις ανάγκες των “meetings”. Μάλιστα, μερικοί προϊστάμενοι φτάνουν στο σημείο να παρουσιάσουν ως δική τους πρωτοβουλία την εγκατάσταση της κάμερας προκειμένου να γίνει ευκολότερα δεκτή, την στιγμή που είναι ξεκάθαρο πως έχουμε να κάνουμε με πρωτοβουλία της διοίκησης της εταιρείας. [...] Το λέμε καθαρά: Η εγκατάσταση καμερών και εξοπλισμού παρακολούθησης στα σπίτια των συναδέλφων δεν γίνεται για τη “γνωριμία” και για να βλεπόμαστε στα meetings, ουδόλως ενδιαφέρονται για κάτι τέτοιο. Γίνεται αποκλειστικά για την άσκηση μεγαλύτερης πίεσης και εντατικοποίησης. Η εγκατάσταση τέτοιου εξοπλισμού με οποιαδήποτε αφορμή στον προσωπικό χώρο του σπιτιού μας προσβάλλει τον καθένα εργαζόμενο, τον καθένα από εμάς και είναι και ενέργεια εντελώς παράνομη

Μια ακόμα ευκαιρία που δεν έμεινε αναξιοποίητη ή αλλιώς, τηλεργασία, ένα ανώτερο στάδιο αλλοτρίωσης.